സമകാലിക ഫ്രഞ്ച് സാഹിത്യത്തിലെ ഏറ്റവും കരുത്തുറ്റതും സങ്കീർണ്ണവുമായ ശബ്ദങ്ങളിലൊന്നായ മേരി എൻഡിയായുടെ പ്രശസ്തമായ നോവലാണ് ‘ദ് വിച്ച്’ (The Witch). 1996-ൽ ഫ്രഞ്ച് ഭാഷയിൽ ‘ലാ സോർസിയർ’ (La Sorcière) എന്ന പേരിൽ ആദ്യമായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ഈ കൃതി, കൃത്യം മുപ്പതു വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം 2026-ൽ ജോർദാൻ സ്റ്റമ്പ് ഇംഗ്ലീഷിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്തതോടെയാണ് ലോകസാഹിത്യത്തിന്റെ മുൻനിര ചർച്ചകളിലേക്ക് വീണ്ടും കടന്നുവന്നത്. 2026-ലെ ഇന്റർനാഷണൽ ബുക്കർ പ്രൈസ് ചുരുക്കപ്പട്ടികയിൽ ഇടംനേടിയ ഈ നോവൽ, കേവലമൊരു മന്ത്രവാദിനിക്കഥയല്ല; മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ, പ്രത്യേകിച്ചും മാതൃത്വത്തിന്റെ സങ്കീർണ്ണതകളെയും ആധുനിക കുടുംബവ്യവസ്ഥയിലെ അന്യവൽക്കരണത്തെയും അസാധാരണമായ സൂക്ഷ്മതയോടെ വരച്ചുകാട്ടുന്ന ഒന്നാണ്.
സാധാരണത്വവും അസാധാരണത്വവും തമ്മിലുള്ള നിരന്തരമായ സംഘർഷമാണ് ഈ നോവലിന്റെ അടിസ്ഥാന പ്രമേയം. ഫ്രാൻസിലെ ഒരു സാധാരണ നഗരപ്രാന്തത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ലൂസി എന്ന ഇടത്തരക്കാരിയായ ഒരു മന്ത്രവാദിനിയുടെയും അവളുടെ ഇരട്ട പെൺമക്കളുടെയും ജീവിതത്തിലൂടെ, പിതൃമേധാവിത്വ സമൂഹത്തിൽ സ്ത്രീകൾ അനുഭവിക്കുന്ന അസ്തിത്വപരമായ പ്രതിസന്ധികളെ എൻഡിയായ് വരച്ചുകാട്ടുന്നു. പതിനേഴാം വയസ്സിൽ തന്റെ ആദ്യ നോവൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച് ഫ്രഞ്ച് സാഹിത്യലോകത്തെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയ മേരി എൻഡിയായ്, പ്രി ഫെമിന (Prix Femina), പ്രി ഗോൺകോർട്ട് (Prix Goncourt) തുടങ്ങിയ ഫ്രാൻസിലെ പരമോന്നത സാഹിത്യ പുരസ്കാരങ്ങൾ നേടിയ എഴുത്തുകാരിയാണ്. അവരുടെ ആഖ്യാനശൈലിയിലെ സവിശേഷതകളും, മാന്ത്രികതയെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിന്റെ വിരസതയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന രീതിയും ഈ നോവലിനെ ലോകസാഹിത്യത്തിലെ സമാനതകളില്ലാത്ത ഒരു കൃതിയാക്കി മാറ്റുന്നു.
ഒരു സാഹിത്യസൃഷ്ടി അതിന്റെ രചയിതാവിന്റെ ജീവിതാവസ്ഥകളിൽ നിന്നും തികച്ചും സ്വതന്ത്രമല്ല എന്ന സാഹിത്യസിദ്ധാന്തത്തെ അടിവരയിടുന്നതാണ് ‘ദ് വിച്ച്’ എന്ന നോവലിന്റെ രചനാ പശ്ചാത്തലം. 1990-കളിൽ ഫ്രാൻസിലെ നോർമണ്ടിയിൽ (Normandy) താമസിക്കുന്ന കാലത്താണ് മേരി എൻഡിയായ് ഈ നോവൽ രചിക്കുന്നത്. നോവൽ പൂർത്തിയാക്കാൻ അവർക്ക് ഏകദേശം രണ്ടു വർഷത്തോളം സമയമെടുത്തു. ഇതിൽ ആദ്യത്തെ ഒരു വർഷം നോവലിന്റെ ഇതിവൃത്തത്തെക്കുറിച്ചും കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മാനസിക വ്യാപാരങ്ങളെക്കുറിച്ചും ചിന്തിക്കാനും, തുടർന്നുള്ള ഒരു വർഷം യഥാർത്ഥ രചനയ്ക്കുമായാണ് അവർ മാറ്റിവെച്ചത്.
ആ കാലഘട്ടത്തിൽ എൻഡിയായ് വളരെ ചെറിയ മൂന്ന് കുട്ടികളുടെ അമ്മയായിരുന്നു. ഒരു സാധാരണ വീട്ടമ്മയായി കുട്ടികളെ വളർത്തുന്നതിനിടയിൽ താൻ അനുഭവിച്ച ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ വിരസതകളും, വീട്ടുജോലികളുടെ ആവർത്തനസ്വഭാവവും, കുടുംബജീവിതത്തിന്റെ സങ്കീർണ്ണതകളുമാണ് ഈ നോവലിന്റെ പ്രധാന പശ്ചാത്തലം സൃഷ്ടിക്കാൻ അവർക്ക് പ്രചോദനമായത്. താൻ ജീവിക്കുന്ന അതേ നഗരപ്രാന്തങ്ങളിലെ വിരസമായ സാഹചര്യങ്ങളിലേക്ക് അവർ തികച്ചും അസാധാരണമായ ചില മാന്ത്രികശക്തികളുള്ള കഥാപാത്രങ്ങളെ സങ്കൽപ്പിച്ചു ചേർക്കുകയായിരുന്നു. നോവലിലെ പ്രധാന കഥാപാത്രമായ ലൂസി അനുഭവിക്കുന്ന കുടുംബപരമായ ഏകാന്തതയും, ഭർത്താവിന്റെ അവഗണനയും, മക്കളെ വളർത്തുന്നതിലെ യാന്ത്രികതയും എല്ലാം എൻഡിയായുടെ സ്വന്തം നിരീക്ഷണങ്ങളിൽ നിന്നും ഉരുത്തിരിഞ്ഞതാണ്.
മാത്രമല്ല, മേരി എൻഡിയായുടെ സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലം ഈ നോവലിന്റെ വായനയിൽ വളരെ നിർണ്ണായകമാണ്. ഒരു ഫ്രഞ്ച് അധ്യാപികയുടെയും സെനഗലീസ് പിതാവിന്റെയും മകളായി ജനിച്ച എൻഡിയായ്, ആധുനിക ഫ്രാൻസിലെ സങ്കര സ്വത്വത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയായാണ് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത്. തങ്ങളുടെ ആഫ്രിക്കൻ പാരമ്പര്യത്തെയും ഫ്രഞ്ച് ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളെയും സമന്വയിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന അവരുടെ പല നോവലുകളിലും കാണുന്ന സ്വത്വപ്രതിസന്ധി ഈ നോവലിലും ഒളിഞ്ഞുകിടപ്പുണ്ട്. വംശീയതയെക്കുറിച്ചോ നിറത്തെക്കുറിച്ചോ നേരിട്ട് പരാമർശിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, സമൂഹത്തിൽ നിന്നും ഒറ്റപ്പെടുന്ന, സ്വന്തം വ്യക്തിത്വം തെളിയിക്കാൻ നിരന്തരം പാടുപെടുന്ന സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങൾ ഒരു തരത്തിൽ പോസ്റ്റ്-കൊളോണിയൽ അവസ്ഥയുടെ രൂപകങ്ങൾ കൂടിയാണ്. അനിശ്ചിതത്വത്തിലും വായനക്കാരിൽ ഒരുതരം അസ്വസ്ഥത ജനിപ്പിക്കുന്നതിലും താൻ വിശ്വസിക്കുന്നുവെന്നും, അത്തരം അസ്വസ്ഥതകളിലൂടെ മാത്രമേ ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം വരച്ചുകാട്ടാൻ കഴിയൂ എന്നും അവർ വിശ്വസിക്കുന്നു. ആധുനിക ഫ്രാൻസിലെ ഇടത്തരക്കാരുടെ ജീവിതത്തെ ഒരു എത്നോഗ്രാഫിക് കൃത്യതയോടെ വരച്ചുകാട്ടുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ അതിലേക്ക് അമാനുഷികതയെ സന്നിവേശിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പുതിയൊരു ആഖ്യാനതന്ത്രം അവർ വികസിപ്പിച്ചെടുക്കുകയാണുണ്ടായത്.
സാഹിത്യത്തിലെ മാജിക് റിയലിസം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന പരമ്പരാഗത ശൈലികളിൽ നിന്നും തികച്ചും വേറിട്ടൊരു വഴിയാണ് മേരി എൻഡിയായ് ഈ നോവലിൽ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. സാധാരണയായി മാന്ത്രികത എന്നത് അത്ഭുതവും, ഭയവും, ലോകത്തെ മാറ്റിമറിക്കാൻ പോന്ന ഒരു മഹാശക്തിയുമായാണ് സാഹിത്യത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടാറുള്ളത്. എന്നാൽ ‘ദ് വിച്ച്’ എന്ന നോവലിൽ മാന്ത്രികത എന്നത് അതിരൂക്ഷമായ വിരസത ഉളവാക്കുന്ന, ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ പാത്രം കഴുകുന്നതോ വീടുവൃത്തിയാക്കുന്നതോ പോലുള്ള മറ്റൊരു സാധാരണ ജോലി മാത്രമാണ്. അത്ഭുതങ്ങളെ ദൈനംദിന ഗാർഹിക അദ്ധ്വാനത്തിന്റെ തലത്തിലേക്ക് തരംതാഴ്ത്തുന്നതിലൂടെ നോവലിസ്റ്റ് സ്ത്രീകളുടെ അദ്ധ്വാനത്തെ സമൂഹം എത്രത്തോളം നിസ്സാരവൽക്കരിക്കുന്നു എന്ന് തെളിയിക്കുന്നു.
ലൂസി തന്റെ പന്ത്രണ്ടുകാരികളായ ഇരട്ട പെൺമക്കളെ (മൗഡ്, ലിസ്) കുടുംബത്തിന്റെ പാരമ്പര്യമായ മാന്ത്രികവിദ്യകൾ അഭ്യസിപ്പിക്കുന്ന രംഗം നോവലിന്റെ തുടക്കത്തിൽത്തന്നെ ഈ ദാർശനികതയെ വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. വീടിന്റെ ഏറ്റവും ഉപയോഗശൂന്യമായ, ഭർത്താവ് തന്റെ പഴയ പെയിന്റ് പാട്ടകൾ കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന, തണുത്തതും ഇരുണ്ടതുമായ സിമന്റ് നിലവറയിലാണ് ലൂസി മക്കൾക്ക് മാന്ത്രിക ക്ലാസുകൾ നൽകുന്നത്. പുറത്ത് അയൽപക്കത്തെ കുട്ടികൾ കളിക്കുന്ന ശബ്ദവും, വെളിച്ചവും വരുമ്പോൾ ആ നിലവറയിലെ അഭ്യാസങ്ങൾ തികച്ചും വിരസമായ ഒരു ദിനചര്യയായി മാറുന്നു. ഈ മാന്ത്രികവിദ്യകൾ പഠിക്കുന്നതിനോട് ആ പെൺകുട്ടികൾക്ക് യാതൊരുവിധ അത്ഭുതവുമില്ല. തങ്ങളുടെ അമ്മയുണ്ടാക്കുന്ന ഭക്ഷണം എങ്ങനെ പാകം ചെയ്യാമെന്ന് പഠിക്കുന്നതുപോലെ അത്യന്തം വിരസമായ ഒന്നായാണ് അവർ ആ അമാനുഷിക ശക്തിയെ നോക്കിക്കാണുന്നത്.
നീണ്ട പതിനൊന്നു മാസത്തെ പരിശീലനത്തിനൊടുവിൽ അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും വലിയ രക്തത്തുള്ളികൾ ഒഴുകിവരുമ്പോൾ—ഇതാണ് അവർ മന്ത്രവാദിനികളായി എന്നതിന്റെ ആധികാരികമായ അടയാളം—യാതൊരു ഭാവഭേദവുമില്ലാതെ ഒരു ടിഷ്യൂ പേപ്പർ കൊണ്ട് ആ രക്തം തുടച്ചുമാറ്റി, ‘ഈ ക്ലാസുകൾ അവസാനിച്ചല്ലോ, ഇതെല്ലാം വളരെ വിരസമാണ് അമ്മേ’ എന്ന് ആശ്വസിക്കുന്ന പെൺകുട്ടികൾ വായനക്കാരിൽ വലിയൊരു ഞെട്ടലുണ്ടാക്കുന്നു. മാന്ത്രികതയുടെ ഈ അസാധാരണമായ പരിസമാപ്തി , അത്ഭുതങ്ങളെ നിഷേധിച്ചുകൊണ്ട് അതിനെ കേവലം ശാരീരികമായ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടായി മാത്രം കാണാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.
മാത്രമല്ല, ലൂസിയുടെ സ്വന്തം മാന്ത്രികശക്തികളും വളരെ പരിമിതമാണ്. ഭാവി പ്രവചിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ഒരു വസ്ത്രത്തിന്റെ നിറമോ, ആകാശത്തിന്റെ രൂപമോ, ഒരാളുടെ കയ്യിലിരിക്കുന്ന കാപ്പി കപ്പിൽ നിന്നും പറക്കുന്ന ആവിയോ പോലുള്ള തികച്ചും അപ്രധാനമായ, അർത്ഥശൂന്യമായ കാര്യങ്ങൾ മാത്രമേ അവൾക്ക് കാണാൻ കഴിയുന്നുള്ളൂ. മാന്ത്രികതയുടെ ഈ പരിമിതി, അവൾ അനുഭവിക്കുന്ന കുടുംബപരമായ അസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും മാനസികമായ ശൂന്യതയുടെയും കൃത്യമായ പ്രതിഫലനമാണ്. താൻ കാണുന്ന കാര്യങ്ങൾ കൊണ്ട് സ്വന്തം ജീവിതത്തിലോ മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിലോ യാതൊരുവിധ മാറ്റവും വരുത്താൻ അവൾക്ക് കഴിയുന്നില്ല. ഇതിലൂടെ എൻഡിയായ് ബോധപൂർവ്വം മാന്ത്രികതയുടെ അതിമാനുഷിക പരിവേഷത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. വീടിനുള്ളിൽ ഒതുക്കപ്പെടുന്ന സ്ത്രീകളുടെ ജീവിതം എത്രത്തോളം അപ്രസക്തമാക്കപ്പെടുന്നു എന്നതിന്റെ രാഷ്ട്രീയമായ ഒരു രൂപകമായാണ് ഈ കഴിവില്ലായ്മയെ നോവലിസ്റ്റ് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്.
മാതൃത്വം എന്ന സങ്കൽപ്പത്തെ കാല്പനികവൽക്കരിക്കുകയും പവിത്രീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പരമ്പരാഗത സാഹിത്യരീതികളെ മേരി എൻഡിയായ് ഈ നോവലിലൂടെ നിശിതമായി വിമർശിക്കുകയും പൊളിച്ചെഴുതുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട് . ത്യാഗമയിയായ അമ്മ എന്ന പ്രതിച്ഛായയെ ഉടച്ചുവാർത്തുകൊണ്ട്, സ്വാർത്ഥതയും, സ്നേഹമില്ലായ്മയും, അന്യവൽക്കരണവും നിറഞ്ഞ മാതൃത്വത്തിന്റെ ഇരുണ്ട തലങ്ങളെ നോവൽ അനാവരണം ചെയ്യുന്നു. ഫ്രഞ്ച് മനോവിശ്ലേഷകനായ ആന്ദ്രേ ഗ്രീനിന്റെ (André Green) പ്രശസ്തമായ ‘മൃതയായ മാതാവ്’ (Dead Mother Complex) എന്ന മനഃശാസ്ത്ര സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച പ്രായോഗിക ആവിഷ്കാരമാണ് നോവലിലെ അമ്മ കഥാപാത്രങ്ങൾ. ശാരീരികമായി ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെങ്കിലും വൈകാരികമായി മരവിച്ച, മക്കൾക്ക് യാതൊരുവിധ മാനസിക പിന്തുണയോ വാത്സല്യമോ നൽകാൻ കഴിയാത്ത, സ്നേഹശൂന്യരായ അമ്മമാരെയാണ് ഈ സിദ്ധാന്തം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.
ലൂസിയുടെ അയൽക്കാരിയായ ഇസബെൽ എന്ന കഥാപാത്രം ഈ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ മൂർത്തീമദ്ഭാവമാണ്. തന്റെ മകനായ സ്റ്റീവിനോട് യാതൊരുവിധ വാത്സല്യവുമില്ലാത്ത, അവനെ എപ്പോഴും ശകാരിക്കുകയും ഭയപ്പെടുത്തുകയും ശാരീരികമായി ഉപദ്രവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ക്രൂരയായ അമ്മയാണ് ഇസബെൽ. നോവലിലുടനീളം സ്റ്റീവ് എന്ന കുട്ടി ഭയന്നരണ്ട കണ്ണുകളോടെ, അമ്മയുടെ സ്നേഹത്തിനായി ദാഹിച്ച് നിൽക്കുന്ന ഒരു ഹൃദയഭേദകമായ കാഴ്ച കാണാം. ഒടുവിൽ ഇസബെൽ പാരിസിലേക്ക് പോവുകയും, അവിടെവെച്ച് അവനെ ഒരു ബോർഡിങ് സ്കൂളിൽ ഉപേക്ഷിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വൈകാരികമായ അനാഥത്വത്തിന്റെ ജീവിക്കുന്ന തെളിവായി ആ കുട്ടി മാറുന്നു. അതിനുശേഷം സ്വന്തമായി ഒരു വ്യാജ ‘സ്പിരിച്വൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റി’ സ്ഥാപിച്ച് ഇസബെൽ സാമ്പത്തികമായി ഉന്നതങ്ങളിൽ എത്തുമ്പോൾ, തന്റെ മകന്റെ മുഖംപോലും താൻ മറന്നുപോയി എന്ന് അവൾ അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്നു. സമൂഹം സ്ത്രീകളിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന മാതൃത്വത്തിന്റെ നിർബന്ധിത ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളെ വലിച്ചെറിയുന്നതിലൂടെ ഇസബെൽ ഒരുതരം വികലമായ സ്വാതന്ത്ര്യം കണ്ടെത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. തന്റെ വ്യക്തിപരമായ വളർച്ചയ്ക്ക് കുട്ടി ഒരു തടസ്സമാണെന്ന് കരുതി അവനെ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന ഇസബെൽ, പരമ്പരാഗത മാതൃത്വ സങ്കൽപ്പങ്ങളെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നു.
ലൂസിയും അവളുടെ പെൺമക്കളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും സമാനമായ അന്യവൽക്കരണം നേരിടുന്നുണ്ട്. മൗഡും ലിസും തങ്ങളുടെ മാന്ത്രികശക്തികൾ പൂർണ്ണമായി തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷം മുതൽ അമ്മയുമായുള്ള എല്ലാ വൈകാരിക ബന്ധങ്ങളും വിച്ഛേദിക്കുന്നു. അവർക്ക് അമ്മയോട് സ്നേഹമില്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം സഹതാപം കലർന്ന പുച്ഛം മാത്രമാണുള്ളത്. മാതാപിതാക്കളുടെ ദാമ്പത്യ തകർച്ചയോ പിതാവ് വീടുവിട്ടു പോകുന്നതോ അവരിൽ യാതൊരുവിധ വൈകാരിക ചലനവും ഉണ്ടാക്കുന്നില്ല. ടെലിവിഷൻ പരസ്യങ്ങൾ കാണുന്ന ലാഘവത്തോടെയാണ് അവർ ജീവിതത്തിലെ ദുരന്തങ്ങളെ നേരിടുന്നത്. കുട്ടികൾ തങ്ങളുടെ സ്വത്വവും സ്വാതന്ത്ര്യവും കണ്ടെത്തുമ്പോൾ മാതാപിതാക്കളെ ഉപേക്ഷിച്ചുപോകുന്ന പ്രക്രിയയുടെ അതിതീവ്രമായ ആവിഷ്കാരമാണിത്. തന്റെ മക്കൾ തന്നേക്കാൾ ശക്തരാണെന്നും അവർ എന്നെന്നേക്കുമായി തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചുപോകുമെന്നും തിരിച്ചറിയുന്ന ലൂസിയുടെ നിസ്സഹായത, ആധുനിക കുടുംബവ്യവസ്ഥയിലെ അമ്മമാരുടെ ഏകാന്തതയുടെ നേർചിത്രമാണ്.
കുടുംബം എന്ന സ്ഥാപനത്തിനുള്ളിലെ അധികാരബന്ധങ്ങളെ നോവൽ സൂക്ഷ്മമായി അപഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്. ഗാർഹിക ജീവിതത്തിൽ മാന്ത്രികതയെ സന്നിവേശിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ പുരുഷാധിപത്യത്തിന്റെ അർത്ഥശൂന്യതയെ തുറന്നുകാട്ടുകയാണ് എൻഡിയായ് ചെയ്യുന്നത്. ലൂസിയുടെ ഭർത്താവായ പിയറോ ഒരു ഗാർഡൻ ക്ലബ്ബിലെ ടൈംഷെയർ സെയിൽസ്മാൻ ആണ് . പിയറോയ്ക്ക് തന്റെ ഭാര്യയോടും മക്കളോടും യാതൊരുവിധ സ്നേഹവുമില്ല, മറിച്ച് അവരോട് ആഴത്തിലുള്ള ഒരുതരം അവജ്ഞ മാത്രമാണുള്ളത്. തന്റെ ഭാര്യയ്ക്കും മക്കൾക്കുമുള്ള അമാനുഷിക കഴിവുകൾ അംഗീകരിക്കാൻ അയാളുടെ പുരുഷാഹങ്കാരം അനുവദിക്കുന്നില്ല. ഈ മാന്ത്രികശക്തികളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻപോലും അയാൾ തയ്യാറാകുന്നില്ല. തന്നേക്കാൾ കഴിവുകളുള്ള, മാന്ത്രികശക്തിയുള്ള പെൺകുട്ടികളെയും ഭാര്യയെയും അയാൾ ആഴത്തിൽ ഭയപ്പെടുന്നു.
ഒടുവിൽ അയാൾ ഭാര്യയുടെ സമ്പാദ്യമായ വലിയൊരു തുക മോഷ്ടിച്ചുകൊണ്ട് യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ ഒളിച്ചോടുന്നു. പിന്നീട് ലൂസി അയാളെ കണ്ടുപിടിക്കുന്നത് ബോർജസ് എന്ന സ്ഥലത്ത് തികച്ചും സാധാരണക്കാരിയായ മറ്റൊരു സ്ത്രീയോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്നതായാണ്. യാതൊരുവിധ അസാധാരണത്വങ്ങളുമില്ലാത്ത, മതവിശ്വാസിയായ, തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യാത്ത ഒരു സ്ത്രീയെയാണ് അയാൾ തന്റെ പുതിയ പങ്കാളിയായി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. ഇതിലൂടെ എൻഡിയായ് വ്യക്തമാക്കുന്നത്, പിതൃമേധാവിത്വ ചിന്താഗതിയുള്ള പുരുഷന്മാർ എപ്പോഴും തങ്ങൾക്ക് പൂർണ്ണമായി വിധേയരായി നിൽക്കുന്ന, സ്വന്തമായി വ്യക്തിത്വമോ അസാധാരണ കഴിവുകളോ ഇല്ലാത്ത സ്ത്രീകളെയാണ് കുടുംബജീവിതത്തിൽ താല്പര്യപ്പെടുന്നത് എന്നാണ്. പിയറോയുടെ ഒളിച്ചോട്ടം അയാളുടെ ഭീരുത്വത്തെയും, പുരുഷാധിപത്യം നേരിടുന്ന അരക്ഷിതാവസ്ഥയെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
മറുവശത്ത്, ലൂസിയുടെ അമ്മ എന്ന കഥാപാത്രം പുരുഷാധിപത്യത്തോടുള്ള സ്ത്രീയുടെ ഏറ്റവും ശക്തമായ പ്രതികാരത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്. ലൂസിയുടെ അമ്മ വളരെ ശക്തയായ ഒരു മന്ത്രവാദിനിയാണ്, എന്നാൽ ആ ശക്തി അവർ എപ്പോഴും മറച്ചുവെക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ തന്റെ മാന്ത്രികശക്തി ഭർത്താവ് (ലൂസിയുടെ അച്ഛൻ) യാദൃശ്ചികമായി കണ്ടുപിടിക്കുമ്പോൾ, ആ രഹസ്യം മറ്റാരും അറിയാതിരിക്കാനും, തന്നെ ഒരു മന്ത്രവാദിനിയായി സമൂഹം മുദ്രകുത്താതിരിക്കാനും വേണ്ടി അവർ അയാളെ ഒരു ഒച്ചായി രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നു. നോവലിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകവും ചിന്തോദ്ദീപകവുമായ ഒരു അസാധാരണ സംഭവമാണിത്.
എന്തുകൊണ്ടാണ് ഭർത്താവിനെ ഒരു ‘ഒച്ചാക്കി’ മാറ്റിയത് എന്നത് വളരെ പ്രതീകാത്മകമാണ്. സ്വന്തം തോടിനുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിക്കഴിയുന്ന, ഇഴഞ്ഞുനടക്കുന്ന, ശബ്ദമില്ലാത്ത, തീർത്തും നിസ്സഹായനായ ഒരു ജീവിയാണ് ഒച്ച്. കാലാകാലങ്ങളായി പുരുഷാധിപത്യ സമൂഹം സ്ത്രീകളെ വീടിന്റെ നാലുവരമ്പുകൾക്കുള്ളിൽ (തോടിനുള്ളിൽ) തളച്ചിടുകയും, അവർക്ക് ശബ്ദമില്ലാതാക്കുകയും ചെയ്തതിന് നൽകുന്ന ഏറ്റവും കടുത്തതും പ്രതീകാത്മകവുമായ ഒരു ശിക്ഷയാണിത്. തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്ത പുരുഷന്റെ ശബ്ദമില്ലാതാക്കുക വഴി, അധികാരത്തിന്റെ ഘടനയെ അവർ തലകീഴായി മറിക്കുന്നു. ഭർത്താവിനെ ഒച്ചാക്കി മാറ്റിയതിനു ശേഷം, റോബർട്ട് എന്ന തികച്ചും സാധാരണക്കാരനും വിരസനുമായ ഒരു പുരുഷനൊപ്പം അവർ പുതിയ ജീവിതം ആരംഭിക്കുന്നു. ഇതിലൂടെ, കുടുംബത്തിലെ അധികാരത്തിന്റെ കടിഞ്ഞാൺ തന്റെ കൈകളിൽ പൂർണ്ണമായി സുരക്ഷിതമാണെന്ന് അവർ ഉറപ്പുവരുത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
അന്യവൽക്കരണത്തിന്റെ പ്രതീകമായ കാക്കകൾ
നോവലിലെ മറ്റൊരു പ്രധാന പ്രതീകം മൗഡും ലിസും കാക്കകളായി രൂപാന്തരപ്പെട്ട് പറന്നുപോകുന്നതാണ്. ലൂസിയും മക്കളും ട്രെയിനിൽ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ആദ്യമായി ഈ രൂപാന്തരീകരണം സംഭവിക്കുന്നത്. അവർ വലിയ കാക്കകളായി ട്രെയിനിന്റെ ജനാലയ്ക്കരികിലൂടെ പറക്കുന്നു, എന്നാൽ ട്രെയിൻ ഒരു ഇരുണ്ട തുരങ്കത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ അവർ വീണ്ടും സാധാരണ പെൺകുട്ടികളായി സീറ്റിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. നോവലിന്റെ അവസാന ഭാഗത്ത്, ലൂസിയോടൊപ്പം നടന്നുപോകുമ്പോൾ അവർ പൊടുന്നനെ വീണ്ടും കാക്കകളായി മാറി ആകാശത്തിന്റെ അനന്തതയിലേക്ക് മറയുന്നു, പിന്നീടൊരിക്കലും അവർ തിരിച്ചുവരുന്നില്ല.
ഈ പക്ഷിരൂപം മാതൃബന്ധത്തിൽ നിന്നുള്ള സമ്പൂർണ്ണമായ വിച്ഛേദിക്കലിനെയും , ഗാർഹിക ജീവിതത്തിന്റെ തടവറയിൽ നിന്നുള്ള മോചനത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ആധുനിക കാലത്തെ കുട്ടികൾ തങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കളുടെ സ്വപ്നങ്ങളുടെയോ പ്രതീക്ഷകളുടെയോ ഭാരം ചുമക്കാൻ തയ്യാറല്ല എന്ന യാഥാർഥ്യത്തെയാണ് ഇത് വരച്ചുകാട്ടുന്നത്. പരമ്പരാഗതമായ കുടുംബ വ്യവസ്ഥയിൽ നിന്നും, പരാജയപ്പെട്ട മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്നും തങ്ങളുടെ അതിജീവനത്തിനായി അവർ സ്വയം കണ്ടെത്തുന്ന വഴിയാണ് ഈ പലായനം. കറുത്ത നിറമുള്ള കാക്കകളെ സാധാരണയായി അശുഭലക്ഷണമായാണ് പാശ്ചാത്യ സാഹിത്യത്തിൽ കണക്കാക്കാറുള്ളതെങ്കിലും, ഇവിടെ അത് അതിജീവനത്തിന്റെയും അപാരമായ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും പ്രതീകമായി മാറുന്നു. ലൂസിക്ക് ഒരിക്കലും അവരോടൊപ്പം പറന്നുപോകാൻ കഴിയില്ല; അവളുടെ അസ്തിത്വം ഭൂമിയിൽ തന്നെ വേരുറച്ചതാണ്, എന്നാൽ അവളുടെ മക്കൾ ആ അതിരുകൾ ഭേദിച്ച് ഉയരങ്ങളിലേക്ക് കുതിക്കുന്നു.
മേരി എൻഡിയായുടെ ഫ്രഞ്ച് ഭാഷാശൈലി എപ്പോഴും സങ്കീർണ്ണവും, ദീർഘമായ വാക്യഘടനകളാൽ സമ്പന്നവുമാണ്. ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഒരു പേജ് മുഴുവൻ നീളുന്ന ഒറ്റ വാക്യങ്ങൾ അവർ ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്. അങ്ങേയറ്റം യാഥാസ്ഥിതികമായ ഫ്രഞ്ച് ഭാഷയാണ് അവർ ഉപയോഗിക്കുന്നത്, എന്നാൽ ആ ഭാഷയിലൂടെ അവർ പറയുന്നത് ഭയത്തിന്റെയും അരക്ഷിതാവസ്ഥയുടെയും കഥകളാണ്. ഈ വൈരുദ്ധ്യം വായനക്കാരിൽ വലിയൊരു അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്നു.
ഈ സങ്കീർണ്ണതകളെ ഇംഗ്ലീഷിലേക്ക് കൊണ്ടുവരിക എന്നത് വിവർത്തകനായ ജോർദാൻ സ്റ്റമ്പിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു. വിവർത്തന പ്രക്രിയയെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പറയുന്നു: “അതീവ മോശമായ ഒരു ആദ്യ ഡ്രാഫ്റ്റിൽ നിന്നുമാണ് ഞാൻ തുടങ്ങിയത്. പിന്നീട് എണ്ണമറ്റ തിരുത്തലുകൾ നടത്തി. ഈ വാക്ക്, ഈ പ്രയോഗം എൻഡിയായുടെ ശബ്ദമാണോ എന്ന് ഞാൻ ഓരോ വരിയിലും എന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു. ഒടുവിൽ എന്റെയോ എൻഡിയായുടെയോ അല്ലാത്ത, ആ നോവലിന്റേത് മാത്രമായ ഒരു സ്വതന്ത്ര ശബ്ദം ഞാൻ കണ്ടെത്തി”. അമാനുഷികതയും, സാധാരണത്വവും, നേരിയ ഹാസ്യവും, ദുരന്തവുമെല്ലാം ഉൾച്ചേർന്ന ആ ആഖ്യാനശൈലിയെ ഇംഗ്ലീഷിലേക്ക് വളരെ കൃത്യമായി കൊണ്ടുവരാൻ ജോർദാൻ സ്റ്റമ്പിന് കഴിഞ്ഞു.
മുപ്പതു വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം 2026-ൽ ഈ നോവൽ ഇംഗ്ലീഷിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ട് ഇന്റർനാഷണൽ ബുക്കർ പ്രൈസ് ചുരുക്കപ്പട്ടികയിൽ ഇടംനേടിയപ്പോൾ, ജൂറി അംഗങ്ങൾ വളരെ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു നിരീക്ഷണം നടത്തുകയുണ്ടായി. അവർ പറഞ്ഞു: “കരിയറും കുടുംബവും തമ്മിലുള്ള സന്തുലിതാവസ്ഥ, വീട്ടുജോലികളുടെ വിഭജനം, എപ്പോഴും ‘നല്ലവളായിരിക്കണം’ എന്ന സാമൂഹിക സമ്മർദ്ദം, സാമ്പത്തിക സ്വാശ്രയത്വം നഷ്ടപ്പെടുന്നത്, ഭർത്താക്കന്മാരെ ഒച്ചുകളാക്കി മാറ്റേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥ (ഇതൊഴികെ) തുടങ്ങി ഈ നോവൽ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന എല്ലാ വിഷയങ്ങളും മുപ്പതു വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും ഇന്നും നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ തികച്ചും പ്രസക്തമാണ്”. ഫെമിനിസ്റ്റ് ചിന്താധാരകൾ എത്ര മുന്നോട്ടുപോയിട്ടും അടിസ്ഥാനപരമായ കുടുംബഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ സ്ത്രീ ഇന്നും അനുഭവിക്കുന്ന ശ്വാസംമുട്ടലുകൾക്ക് വലിയ മാറ്റമൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല എന്ന യാഥാർഥ്യമാണ് ഈ നോവലിനെ എക്കാലത്തെയും ക്ലാസിക്കുകളിൽ ഒന്നാക്കി മാറ്റുന്നത്.
ഇത്രയേറെ ഗഹനമായ ദാർശനിക ആശയങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഒരു നോവൽ എന്ന നിലയിൽ ‘ദ് വിച്ച്’ ചില ഘടനാപരമായ പോരായ്മകളും ആഖ്യാനപരമായ ദൗർബല്യങ്ങളും നേരിടുന്നുണ്ട് എന്നത് വിമർശനാത്മകമായി വിലയിരുത്തപ്പെടേണ്ടതാണ്. നോവൽ വായനക്കാരിൽ നിരന്തരമായ ഒരു വൈകാരിക അകലം സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ട്. പ്രധാന കഥാപാത്രമായ ലൂസിയോട് വായനക്കാർക്ക് യാതൊരുവിധ വൈകാരിക അടുപ്പവും തോന്നില്ല. അവൾ അനുഭവിക്കുന്ന പ്രതിസന്ധികളോട് അവൾ പ്രതികരിക്കുന്ന രീതി തികച്ചും നിസ്സംഗവും യാന്ത്രികവുമാണ്. ഭർത്താവ് തന്റെ ജീവിതസമ്പാദ്യവും മോഷ്ടിച്ചുകൊണ്ട് ഉപേക്ഷിച്ചു പോകുമ്പോഴും, സ്വന്തം മക്കൾ തന്നെ എന്നെന്നേക്കുമായി വിട്ടുപോകുമ്പോഴും ലൂസി ഒരു മരവിച്ച അവസ്ഥയിലാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. ലൂസിയുടെ ഈ അങ്ങേയറ്റത്തെ നിഷ്ക്രിയത്വം വായനക്കാരിൽ വലിയ നിരാശയുണ്ടാക്കുകയും, കഥാപാത്രങ്ങളുമായി ഒത്തുചേരാൻ അനുവദിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
നോവലിലെ ഏറ്റവും ആകർഷകവും നിഗൂഢവുമായ കഥാപാത്രങ്ങളായ ഇരട്ട പെൺകുട്ടികൾ (മൗഡ്, ലിസ്) വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ നോവലിൽ നിന്നും അപ്രത്യക്ഷരാകുന്നു. അവർക്ക് ലഭിക്കുന്ന അസാമാന്യമായ മാന്ത്രികശക്തികൾ ഉപയോഗിച്ച് അവർ ഭാവിയിൽ എന്തുചെയ്യുന്നു എന്നോ, അവരുടെ ആന്തരിക ലോകം എങ്ങനെയാണെന്നോ നോവലിസ്റ്റ് വ്യക്തമാക്കുന്നില്ല. അവർ കാക്കകളായി പറന്നുപോകുന്നതോടെ നോവലിൽ വലിയൊരു ശൂന്യത രൂപപ്പെടുന്നുണ്ട്. അവരുടെ കഥ കുറച്ചുകൂടി വികസിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ നോവലിന് കുറച്ചു കൂടി ആഴം ലഭിക്കുമായിരുന്നു.
നോവൽ ഏത് തരത്തിലുള്ള ടോണാണ് സ്വീകരിക്കേണ്ടത് എന്നതിൽ ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്താൻ കഴിയാതെ വിഷമിക്കുന്നുണ്ട്. ഇത് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന കഥയാണോ, അതോ ഒരു ആക്ഷേപഹാസ്യമാണോ , അതോ വികാരഭരിതമായ ഒരു കഥയാണോ എന്ന് വ്യക്തമല്ല. പലപ്പോഴും ലക്ഷ്യമില്ലാതെ ഒഴുകിനടക്കുന്ന ഒരു അവസ്ഥയാണ് നോവലിന്റെ ഘടനയ്ക്കുള്ളത്.
നോവലിന്റെ അവസാന ഭാഗം വളരെ അസ്വാഭാവികവും അപൂർണ്ണവുമായാണ് അനുഭവപ്പെടുന്നത്. ഇസബെൽ നടത്തുന്ന വ്യാജ ‘സ്പിരിച്വൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റി’യിൽ വെച്ച് ലൂസി ഒരു തട്ടിപ്പുകാരിയാണെന്ന് ആരോപിച്ച് പോലീസാൽ അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ട് . യഥാർത്ഥത്തിൽ മാന്ത്രികശക്തികളുള്ള ലൂസി ജയിലിലാവുകയും, യാതൊരു കഴിവുകളുമില്ലാത്ത, തട്ടിപ്പുകാരിയായ ഇസബെൽ സമൂഹത്തിൽ വലിയ മാന്യയായി തീരുകയും ചെയ്യുന്നു . ഇത് സമൂഹത്തിന്റെ കാപട്യത്തിനെതിരെയുള്ള ഒരു വിമർശനമായി കാണാമെങ്കിലും, അത് കഥാഗതിയെ വളരെ പെട്ടെന്ന്, അപൂർണ്ണമായി അവസാനിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു. ഫെമിനിസ്റ്റ് ആശയങ്ങളും പ്രതിരോധങ്ങളും നോവലിൽ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് വളരെ അമൂർത്തമായ രീതിയിലാണ്, അത് കൂടുതൽ വ്യക്തതയോടെ അവതരിപ്പിക്കാമായിരുന്നു. ഈ പോരായ്മകൾ നോവൽ വായനക്കാരിൽ അവശേഷിപ്പിക്കേണ്ട വൈകാരികമായ ആഘാതം പലപ്പോഴും നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകുന്നു.
എന്നിരുന്നാലും സമകാലിക ലോകസാഹിത്യത്തിൽ മേരി എൻഡിയായുടെ ‘ദ് വിച്ച്’ എന്ന നോവലിന് അതിന്റേതായ വ്യക്തവും സവിശേഷവുമായ ഒരു സ്ഥാനമുണ്ട്. മാന്ത്രിക യാഥാർഥ്യവാദത്തെ കേവലമൊരു സാഹിത്യ അലങ്കാരമായിട്ടല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ, പ്രത്യേകിച്ച് സ്ത്രീകളുടെ, അസ്തിത്വപരമായ ഭയങ്ങളെയും, നിസ്സഹായതയെയും, ഗാർഹിക ജീവിതത്തിലെ അന്യവൽക്കരണത്തെയും തുറന്നുകാട്ടാനുള്ള ശക്തമായ ഒരു മാനസിക-ദാർശനിക ഉപകരണമായാണ് നോവലിസ്റ്റ് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. കുടുംബം, വിവാഹം, മാതൃത്വം എന്നീ വ്യവസ്ഥാപിത സ്ഥാപനങ്ങളെ അങ്ങേയറ്റം വിമർശനാത്മകമായി നോക്കിക്കാണാനും, അതിന്റെ ഉള്ളിലെ പൊള്ളത്തരങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാനും ഈ നോവൽ വായനക്കാരെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.
മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിലെ സ്നേഹശൂന്യത, പരസ്പരമുള്ള അവിശ്വാസം, സ്വന്തം വ്യക്തിത്വം നിലനിർത്താനുള്ള വ്യഗ്രത, പുരുഷാധിപത്യത്തിന്റെ അരക്ഷിതാവസ്ഥ എന്നിവയെല്ലാം ഒരു മാന്ത്രികച്ചെപ്പിലെന്നവണ്ണം ഈ നോവലിൽ അടക്കം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ലൂസിയുടെ രക്തക്കണ്ണീരും, പുരുഷനെ ശബ്ദമില്ലാത്ത ഒച്ചാക്കി മാറ്റുന്ന അമ്മയുടെ പ്രതികാരവും, ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളും, ആകാശത്തേക്ക് പറന്നുപോകുന്ന പെൺകുട്ടികളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യദാഹവും എല്ലാം കൂടി ചേരുമ്പോൾ, ഇതൊരു സാധാരണ നോവൽ എന്നതിലുപരി, ആധുനിക മനുഷ്യന്റെ ആന്തരിക ലോകത്തേക്കുള്ള വിചിത്രമായ ഒരു തുറന്ന ജാലകമായി മാറുന്നു. സാഹിത്യം എന്നത് കേവലം കഥപറച്ചിൽ മാത്രമല്ല, അത് മനുഷ്യന്റെ ഇരുണ്ട മനസ്സിന്റെ കോണുകളിലേക്കുള്ള ഒരു വെളിച്ചം കൂടിയാണെന്ന് ഈ കൃതി നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
രചിക്കപ്പെട്ട് മുപ്പതു വർഷങ്ങൾക്കുശേഷവും ഈ കൃതി ലോകമെമ്പാടും ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അത് അത്യാധുനിക മനുഷ്യന്റെ ഏകാന്തതകൾക്കും കുടുംബബന്ധങ്ങളിലെ വിള്ളലുകൾക്കും കാലപ്പഴക്കം സംഭവിച്ചിട്ടില്ല എന്നതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ തെളിവ് കൂടിയാണ്. അസ്വാഭാവികതകളിലൂടെ യാഥാർഥ്യത്തെ തിരിച്ചറിയുക എന്ന സാഹിത്യത്തിന്റെ എക്കാലത്തെയും വലിയ വെല്ലുവിളിയെ മേരി എൻഡിയായ് ഇവിടെ തികഞ്ഞ കയ്യടക്കത്തോടെ അതിജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം.
എഴുത്തുലോകം 