ഈ പുസ്തകമെഴുതിയതു അമ്മു എന്ന ഒമ്പതാം ക്ലാസ് വിദ്ധ്യാർത്ഥിനിയാണ്.അതാണ് ഈ പുസ്തകത്തെ ആകർഷമാക്കുന്ന ഒന്നാമത്തെ ഘടകം. ഒരു സ്കൂൾ കുട്ടിയുടെ ചിന്തകളിലൂടെ അവൾ ലോകത്തെ കാണുകയും അറിയുകയും ചെയ്യുകയുമാണ് ഡയറിക്കുറിപ്പുകളിലെന്നപോലെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈ പുസ്തകത്തിൽ . ഓണാവധി കഴിഞ്ഞു വീണ്ടും സ്‌കൂളിലെത്തുന്ന ഒരു കുട്ടിയുടെ മാനസിക ചിന്തകളിലൂടെയാണ് പുസ്തകം മുന്നോട്ടു കൊണ്ട് പോകുന്നത്. പുതിയ പാഠം തുടങ്ങുന്ന ദിവസം അപ്പുക്കുട്ടൻമാഷ് വളരെ സ്നേഹത്തോടെയും ,ക്ഷമയോടെയും  പെരുമാറുമെന്നു കുട്ടികൾക്കറിയാം.അങ്ങനത്തെ ഒരു ദിവസം മാഷ് പുതിയ ഒരു പാഠം തുടങ്ങുന്നത് മതനിരപേക്ഷത എന്ന വിഷയത്തെകുറിച്ചാണ്. കുട്ടികളുടെ സ്വാഭാവികമായ  സംശയത്തെ വേണ്ട രീതിയിൽ തന്നെ പുസ്തകത്തിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. മതത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവരും,അതിനെ വെറുക്കുന്നവരുമുണ്ട് എന്ന് മാഷ് പറയുമ്പോൾ ,മതത്തെ വെറുക്കുന്നവരെയാണോ മാഷേ വിപ്ലവകാരികൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നത് എന്ന് ക്ലാസ്സിലെ ദീപു എന്ന കുട്ടി ചോദിക്കുന്നുണ്ട്. സ്വാഭാവികമായും ഭയം എന്ന വസ്തുത ഭക്തിയുടെ ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നതുകൊണ്ടു മാഷ് പറയുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ കുട്ടികൾക്കു  സ്വാഭാവികമായും സന്ദേഹമുണ്ടാകുന്നുണ്ട്  സ്കൂൾ വിട്ട് വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ അമ്പലത്തിൽ നിന്നും വന്ന പിരിവുകാരോട് ദൈവത്തിനു  എന്തിനാണ് പണം എന്ന് ചോദിക്കുന്ന ഒരു തലത്തിലേക്ക് അവൾ മാറുന്നുമുണ്ട്. ഈശ്വരന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്കുള്ള പണം ഈശ്വരനല്ലേ ഉണ്ടാക്കേണ്ടത്?അല്ലാതെ മറ്റുള്ളവരല്ലല്ലോ എന്നവൾ അവരോടു പറയുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ മതത്തെ കുറിച്ചും അതിനെ ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന ഈശ്വര വിശ്വാസത്തെകുറിച്ചും ഒരു കുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ തിളച്ചു പൊന്തുന്ന ന്യായമായ സംശയങ്ങളെക്കുറിച്ചുമാണ് പുസ്തകം പറയുന്നത്. 

പുസ്തകത്തിന്റെ പേരും  ഇക്കാര്യത്തിൽ കൂടുതൽ ചിന്തിക്കാനുള്ള വക നൽകുന്നുണ്ട്. ദൈവത്തെ കുറിച്ചുള്ള അവളുടെ കാഴ്ചപ്പാട് തന്നെ മാറിപോകുന്നതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ തെളിവാണ് പുസ്തകത്തിന്റെ പേരും . മരുന്നുപുരട്ടാൻ വേണ്ടിയാണോ ദൈവം മുറിവുണ്ടാക്കുന്നത് ? രസകരമായ ചോദ്യമാണത്  ,കൂടുതൽ ചിന്തിക്കേണ്ട ഒരു സംഗതിയും.  

ഒരുപക്ഷെ നമ്മുടെയൊക്കെ കുട്ടികാലത്തും ഇതേ മാതിരിയുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ  ഒരുപാടു തവണ മനസ്സിലെങ്കിലും ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമെന്നു തീർച്ചയാണ്.ഈ പുസ്തകത്തിന് വേണ്ടി ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചിരിക്കുന്നത് മാളവികയെന്ന മറ്റൊരു എട്ടാം ക്ലാസ് വിദ്യാർത്ഥിനിയാണെന്നുള്ളതാണ് ഈ പുസ്തകത്തെ ആകർഷമാക്കുന്ന രണ്ടാമത്തെ ഘടകം.പുസ്തകം പുറത്തിറക്കിയിരിക്കുന്നത് ചിന്ത പബ്ലിഷേഴ്സ് ആണ്. 

മലയാളത്തിന്റെ പ്രിയകഥാകാരിയായ അഷിത, കഥാകൃത്ത് ശിഹാബുദ്ദീൻ പൊയ്‌ത്തുംകടവുമായി നടത്തിയ സംഭാഷണങ്ങൾ ആദ്യമായി മാതൃഭൂമിയിൽ ആഴ്ചപ്പതിപ്പിൽ വന്നു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ,അത് പലപ്പോഴും കണ്ടുവരുന്ന തരം വെറുമൊരു ആത്മഭാഷണമായിരിക്കുമെന്നോ ,അല്ലെങ്കിൽ വെറുമൊരു  നേരമ്പോക്ക് വർത്തമാനങ്ങൾ ആയിരിക്കുമെന്നേ  തുടക്കത്തിൽ വിചാരിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. പക്ഷേ ആദ്യ രണ്ടു അദ്ധ്യായങ്ങൾ വായിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും വായനക്കാരന്റെ ഉള്ളൂ നീറ്റുന്ന ഒന്നാണെന്ന് ഒരു അമ്പരപ്പോടെ മനസ്സിലക്കേണ്ടി വന്നു.

പെൺകുട്ടികളോടുള്ള സമൂഹത്തിന്റെയും,കൂടുബത്തിന്റെയും മനോഭാവങ്ങളും,അവഗണനയും മുന്പും പല തവണ വായിച്ചും കണ്ടും മനസ്സിലാക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അഷിത പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അതിനേക്കാൾ നമ്മുടെ ഹൃദയത്തെ കൊളുത്തിവലിക്കുന്ന സംഭവങ്ങളായിരുന്നു. 

എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും തന്റെ മാതാപിതാക്കളാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടാം എന്ന അവസ്ഥയിലൂടെ  കടന്നു പോയ  കുട്ടിക്കാലത്തെ കുറിച്ചൊക്കെ അവർ നമ്മോടു പറയുന്നുണ്ട്. അത്തരം തീക്ഷ്ണമായ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ കടന്നു പോയ ഒരാൾ തന്റെ എഴുത്തിലൂടെയും , നിത്യ ചൈതന്യ എന്ന ഗുരുവിലൂടെയും ജീവിതം തരികെ പിടിച്ച ഓർമകളാണ് ഈ പുസ്തകത്തിലുള്ളത്. 

ശിഹാബുദ്ദീൻ പൊയ്‌ത്തുംകടവ് പറഞ്ഞപോലെ   ആ കഥകളിൽ സ്ഫോടനാത്മകമായ അലങ്കാരങ്ങളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. ഇടിമുഴക്കങ്ങളില്ലായിരുന്നു. ജനാലയ്ക്കരികിലെ നിന്ന് ഒറ്റയ്ക്ക് വിദൂരതയിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കുന്നത് പോലെ ഒരു അനുഭവം. അഷിതയുടെ കഥകൾ അത്രയും ആർദ്രമായാണ്നമ്മിലൊക്കെ പെയ്തു നിറയുന്നത്. 

ഒരുപക്ഷേ അഷിത അഷിത ഗൗരവമായി വായിക്കപ്പെട്ടത് ആ അഭിമുഖങ്ങൾ പുറത്തു വന്നതിനു ശേഷമായിരിക്കണം എന്നു തോന്നുന്നു. അപ്പോളായിരിക്കണം അവരുടെ പുസ്തകങ്ങൾ ആളുകൾ വീണ്ടും ശ്രദ്ധിക്കാനും , മുൻപത്തേക്കാൾ കൂടുതലായി വായിക്കാനും തുടങ്ങിയത്. 

അല്ലെങ്കിലും ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ അർഹമായ നിരൂപകശ്രദ്ധയോ സ്ഥാനമോ ഒന്നും കൊടുക്കാതെ മരിച്ച് കഴിയുമ്പോൾ അത്യുന്നതങ്ങളിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കാനും , ചർച്ച ചെയ്യാനുമാണല്ലോ നമുക്കൊക്കെ അറിയാവുന്നത്.

അഷിത ഇപ്പോൾ കൊണ്ടാടപ്പെടുകയാണ്, വീണ്ടും വീണ്ടും വായിക്കപ്പെടുകയാണ്,അവരുടെ ഹൈകു കവിതകളും, മയില്‍ പീലി സ്പര്‍ശമേറ്റ മറ്റു എണ്ണമറ്റ അമൃതാനുഭവങ്ങളും എല്ലാം ..

അങ്ങനെയെങ്കിലും നമ്മൾ ചെയ്ത അവഗണനയ്ക്ക് ഒരു പ്രായശ്ചിത്തമാകട്ടെ . 

ആഴ്ചപ്പതിപ്പിൽ ലേഖനം മുഴുവനായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ച് കഴിഞ്ഞു കുറച്ചു നാളുകൾക്ക്  ശേഷം അവർ ഓർമയായി.  പിന്നീട് ആ ഓർമകുറിപ്പുകൾ  മാതൃഭൂമി ബുക്സ് പുസ്തകമാക്കുകയായിരുന്നു. 

പ്രത്യേക പരിചയപ്പെടുത്തലുകൾ  ആവശ്യമില്ലാത്ത യാത്രയെഴുത്തുകളാണ് ഷെരീഫ് ചുങ്കത്തറയുടേത്.അതിഭാവുകത്വങ്ങളോ,അലങ്കാരങ്ങളോ ഒന്നുമില്ലാതെ ദേശങ്ങളെയും ജീവിതത്തെയും ഷെരീഫ് വിവരിക്കുന്നു.എഴുതാൻ വേണ്ടി മാത്രം ഒരു വരി പോലും എഴുതാത്തതിന്റെ സത്യസന്ധത എന്ന് ആമുഖ കുറിപ്പിൽ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നത്തിനോട് എഴുത്തുകാരൻ നീതി പുലർത്തിയിട്ടുണെന്നു തോന്നുന്നു.

പണ്ട് ആഫ്രിക്കൻ അടിമകളുമായി പോയ ഒരു പോർച്ചുഗൽ കപ്പൽ മറിഞ്ഞപ്പോൾ അതിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടവരുടെ പിൻഗാമികളാണ് ആൻഡമാൻ ദ്വീപുലുള്ളവർ എന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു .അവിടങ്ങളിലക്കു      ഷെരീഫ് നടത്തിയ ഒരു യാത്രയെകുറിച്ചാണ് കാലാപാനി കുറിപ്പുകൾ എന്ന പേരിൽ പുസ്തകമാക്കിയിരിക്കുന്നത്.സന്ദർശിക്കുന്നയിടങ്ങളിലെ അല്പമെങ്കിലും ചരിത്രമറിയാതെയുള്ള അത്തരം യാത്രകൾകൊണ്ട്  പ്രതേകിച്ചൊരു ഗുണവും യാത്രക്കാർക്കുണ്ടാകാൻ പോകുന്നില്ല.പുതിയതായി കാണുന്ന ഒരിടം എന്നതിലുപരി പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും അത് നേടി തരുന്നുമില്ല .കാണാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നയിടങ്ങളിലെ മുഴുവൻ ചരിത്രമറിഞ്ഞുള്ള യാത്രകളും  പ്രയോഗികവുമല്ല തന്നെ. ബാറ്റിൽ ഓഫ് അബർദീൻ എന്ന പെയിന്റിങ്ങും അതിനു പിന്നിൽ ചരിത്രത്തിൽ ഇടം പിടിക്കാതെ പോയ കഥകളും എഴുത്തുകാരൻ തേടി പോകുന്നുണ്ട്. മലബാർ കലാപം മൂലം നാടുകടത്തപ്പെട്ടവരുടെ പുതിയ തലമുറയെ നമ്മൾ അവിടെ കാണുന്നുണ്ട്. പറിച്ചു നട്ടവർ അവരുടെ നാടിന്റെ പേരുകളും കൂടെ നട്ടു. നിലമ്പൂരും,മഞ്ചേരിയും,വണ്ടൂരുമെല്ലാം അങ്ങനെ ആൻഡമാനിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു.ലേഖഖന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ മലബാർ കലാപം ആത്യന്തികമായി കർഷകസമരമായിരുന്നെവെന്നു അവകാശപ്പെടുന്നു. അതുപോലെ ശിപായി ലഹള എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒന്നാം സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തെ ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യ സമര പോരാട്ടമായി പരിഗണിക്കാൻ ലേഖകനു സാധിക്കുന്നില്ല എന്നും പറയപ്പെടുന്നുണ്ട്.ടിപ്പുവും, പഴശ്ശിയും ,ജാൻസീ റാണിയുടേതുമൊക്കെ ശ്രമങ്ങൾ അത്തരത്തിലുള്ളതല്ല എന്നും ഷെരീഫ് പറഞ്ഞുവെയ്ക്കുന്നു.അതുപോലെ സുഭാഷ് ചന്ദ്രബോസും, ജപ്പാനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും അവരുടെ ദ്വീപുമായുള്ള ബന്ധവും പുസ്തകത്തിലുണ്ട്.ദ്വീപിലെ ജപ്പാനീസ് ക്രൂരതകൾക്ക് ബോസിനാണ് ഉത്തരവാദിത്വം എന്ന രീതിയിലുള്ള വിവരണങ്ങളും കാണാം .അവിടെ വച്ച് കണ്ടുമുട്ടിയ സാഹിബ് എന്ന ഒരു മനുഷ്യനാണ് പല വിവരങ്ങളും എഴുത്തുകാരാനുമായി പങ്കുവെയ്ക്കുന്നത് .ജപ്പാനിൽ നിന്നും ദ്വീപിനെ സ്വതന്ത്രമാക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരാൾക്ക് എങ്ങനെ ഇന്ത്യയെ സ്വതന്തമാക്കാൻ സാധിക്കുമെന്നയാൾ പരിഹസിക്കുന്നുണ്ട്. ഇന്ത്യയിലെ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര പ്രമുഖ നേതാക്കളെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന പലരും , ബോസിനെ ഭൂരിപക്ഷ പിന്തുണയുണ്ടായിട്ടും , തങ്ങളുടെ പാർട്ടിയിൽ  നിന്നും പുകച്ചു പുറത്തു ചാടിക്കുകയായിരുന്നുന്നുവെന്നും , മറ്റുള്ള തലമുതിർന്ന നേതാക്കന്മാർ സുഖ സൗകര്യങ്ങൾ തീർത്ത വീട് തടങ്കലിലോ ,അല്ലെങ്കിൽ അത്തരം ജയിലുകളിൽ പുസ്തകമെഴുതിയും, വായിച്ചും ഇരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ,  പരിമിതികൾക്കു നടുവിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് സ്വന്തം ജീവൻ പണയപ്പെടുത്തി കൊണ്ടായിരുന്നു  സ്വാതന്ത്ര്യസമര പോരാട്ടത്തിലേർപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരുന്നതെന്നും എഴുത്തുകാരനെങ്കിലും ആ സാഹിബിനു പറഞ്ഞു കൊടുക്കാമായിരുന്നു എന്ന് തോന്നി പോയി. ആൻഡമാനിലെ മറ്റു ചരിത്രസ്ഥലികളുടെ വിവരങ്ങളും അവിടങ്ങളിലെ ചിത്രങ്ങളും പുസ്തകത്തിൽ കാണാം. പെൻഡുലം ബുക്ക്സ് ആണ് പുസ്തകം പുറത്തിറക്കിയിരിക്കുന്നത്.

ചരിത്രകഥകളെക്കുറിച്ചുള്ള  എണ്ണം പറഞ്ഞ കൃതികൾ ധാരാളമായി  വായിക്കുന്നതിൽ താല്പര്യമുള്ളതിനാൽ തന്നെ ഈ പുസ്തകം കൈയ്യിലെടുത്തപ്പോൾ അതിനുമപ്പുറം ഒരു കൗതുകം തോന്നാതിരുന്നില്ല. അതൊരുപക്ഷേ ഈ പുസ്തകം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന അതിന്റെ വിഷയമാകാം കാരണം എന്ന് തോന്നുന്നു.

ലൈംഗികതയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രശസ്ത പുസ്തകമായ കാമസൂത്രയുടെ രചയിതാവായ മുനി വാത്സ്യായന്റെ കഥയാണ്  കാമയോഗി എന്ന  നോവളിലൂടെ സുധീർ കക്കർ പറയുന്നത് . വാത്സ്യായനന്റെ  അത്ര അറിയപ്പെടാത്ത ജീവിതത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് ഈ പുസ്തകമെങ്കിലും അത് തികച്ചും സാങ്കൽപ്പിക കഥ തന്നെയാണ്.

ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിലെ ഗുപ്ത കാലഘട്ടത്തിലെ സാമൂഹിക-സാംസ്കാരിക, സാമ്പത്തിക, ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലത്തിനു ബദലായി  വാത്സ്യായന്റെ സ്ത്രീലിംഗ ലൈംഗികതയെക്കുറിച്ചുള്ള കുറിപ്പുകൾ കാമയോഗിയുടെ വായനകളിൽ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുമെന്ന കാര്യത്തിൽ സംശയമില്ല. 

ഒരു യുവ ബ്രാഹ്മണ പണ്ഡിതനും വത്സായനയുടെ ജീവചരിത്രകാരനുമായ നായകന്റെ ശബ്ദമാണ് ഇതിൽ കക്കർ ഏറ്റെടുക്കുന്നത്. ഭാഗികമായ ചരിത്രവസ്തുതകളോടൊപ്പം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാവനയും ഒത്തുചേർന്ന് പുസ്തകം പൂർത്തിയാകുന്നു.

വത്സായനയുടെ ജീവിതവും ആശയങ്ങളും രൂപീകരിക്കുന്നത് അവരുടെ അമ്മായി ചന്ദ്രിക എന്ന പ്രശസ്ത സ്ത്രീയായാണ് , അവരാകട്ടെ അറിയപ്പെടയുന്ന വേശ്യയും. 

അവരുടെ ഒരു സ്ഥിരം സന്ദർശകനായിരുന്ന ഒരു  യുവ വാസ്തുശില്പി അവളെ നിരസിച്ചപ്പോൾ അത്തരം പ്രവർത്തികളിൽ നിന്നും മോചിതയാകാൻ അവൾ  തീരുമാനിക്കുന്നു. ഈ അപമാനം അവളുടെ ലൈംഗിക ജീവിതം ഉപേക്ഷിച്ച് ഒരു ബുദ്ധ കന്യാസ്ത്രീയാകാൻ അവളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ലൈംഗികത സിദ്ധാന്തങ്ങളെയും കെട്ടുകഥകളെയും ഊഹക്കച്ചവടങ്ങളെയും ആത്യന്തികമായി വാൽസ്യായനന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിലേക്ക് മാറ്റുന്നതിൽ മുഖ്യ പങ്കു  ചന്ദ്രികയ്ക്കുണ്ട്. 

ജീവചരിത്രകാരൻ ഇതിനു ഇറങ്ങിപുറപ്പെടുന്ന സമയത്തു വാൽസ്യായനന്റെ കാമസൂത്രം എല്ലാവർക്കും പ്രാപ്യമായിരുന്നില്ല.അവർക്കു സംശയങ്ങൾ തീർക്കാൻ ബദ്രൂ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ബദ്രവ്യാസന്റെ കൃതികളുണ്ട്.അന്നത്തെ പണ്ഡിതർക്കു കാമസൂത്രം അരോചകമായിരുന്നെവെങ്കിലും വാൽസ്യായനന്റെ എഴുത്തിലും അറിവിലും ബഹുമാനിച്ചിരുന്നു.യാഥാസ്ഥിക സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നതുകൊണ്ടു മാത്രം അവർക്കു അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതിയെ തള്ളിപറയേണ്ടി വന്നു എന്നുള്ളതാണ് സത്യം. സ്ത്രീകൾ വെറും വിറകും പുരുഷൻ അഗ്നിയുമാണെന്ന അത്തരക്കാരുടെ വാദങ്ങളെ അദ്ദേഹം പൊളിച്ചെഴുതി.സ്ത്രീ ലൈംഗികതയോടു കാമസൂത്രം പുലർത്തുന്ന തുറന്ന മനസ്ഥിതി മൂലമാണ് പണ്ഡിതർ അതിനെ അക്രമിക്കുന്നതെന്നു വാൽസ്യായനും മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.മാത്രവുമല്ല അദ്ദേഹം ഒരു വൈശ്യനുമായിരുന്നുവല്ലോ.

കാമശാസ്ത്രത്തിൽ അതുവരെയ്ക്കും ഉണ്ടായിരുന്നതു 17 ഗ്രന്ഥങ്ങളും അവയുടെ 42 വ്യാഖാനങ്ങളുമായിരുന്നു.രാജാവ് ഉദയനാണ് കാമശാസ്ത്രത്തെ കുറിച്ച് ഇതുവരെയ്ക്കും എഴുതപ്പെട്ട എല്ലാ ഗ്രന്ഥങ്ങളും വായിച്ചു അവ ആറ്റികുറുക്കി ഒന്നാക്കണമെന്നു വാൽസ്യായനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടത്. 

കാമസൂത്രത്തിലെ ഏഴു ഭാഗങ്ങളെ കുറിച്ച് ചിലയിടങ്ങളിൽ പുസ്തകം പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്. 

ഏറെ രസകരമായ ഒരു സംഗതി , തന്റെ ആയുസു മുഴുവനും കാമത്തെ കുറിച്ചു എഴുതിയെങ്കിലും അതിൽ നിന്നും സ്വയം ഒളിച്ചോടിയ വ്യക്തിയായിരുന്നു വാൽസ്യായനൻ എന്നുള്ളതാണ്.

 ലൈംഗികതയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പുരാതന ഇന്ത്യ കൂടുതൽ ലിബറൽ സമൂഹമായിരുന്നുവെന്ന് പുസ്തകം പറഞ്ഞു വെയ്ക്കുന്നു. മനു എസ്  പിള്ളയുടെ ദന്ത സിംഹാസനം എന്ന പുസ്തകത്തിൽ പൂർവ കേരളം അത്തരമൊരു സാമൂഹികാവസ്ഥയിൽ ആണ് വ്യവഹരിച്ചിരുന്നതെന്നു കാണാം. പിന്നീട് നമ്മൾ വിക്ടോറിയൻ സദാചാരം ഇറക്കുമതി ചെയ്യുകയും അതിനെ സ്വീകരിച്ചു  ഇവിടുള്ളതിനെ പുറംതള്ളുകയുമാണുണ്ടായത്.

 പൊതുവേ സ്ത്രീകളുടെയും പ്രത്യേകിച്ച് വേശ്യകളുടെയും നിലപാട് പുസ്തകത്തിൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ചന്ദ്രിക യുമായും മാത്രമല്ല  വാത്സ്യായനയുടെ ഭാര്യ മാളവികയുമായും ഇതിലെ  ജീവചരിത്രകാരൻ ബന്ധം പുലർത്തുന്നുണ്ട് . എഴുത്തുകാരൻ സ്ത്രീകളുടെയും പുരുഷന്മാരുടെയും ലൈംഗികതയുടെ വിവിധ വശങ്ങൾ പലപ്പോഴായി വിശദീകരിച്ചു കാണുന്നു .

ഒരുപക്ഷെ  ഒരു മന:ശാസ്ത്രവിദഗ്ദ്ധനെന്ന നിലയിൽ കക്കറിന്റെ  വൈദഗ്ദ്ധ്യം ഈ പുസ്തകത്തിൽ വേണ്ട രീതിയിൽ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു.പുസ്തകം പുറത്തിറക്കിയിരിക്കുന്നത് ഗ്രീൻ ബുക്ക്സ് ആണ്. മലയാളത്തിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത് സുരേഷ് എം ജി യും.

പുസ്തകം മലയാളത്തിലേക്ക് തർജ്ജമ ചെയ്തിരിക്കുന്നത് പോൾ വി മോഹൻ ആണ്. മഞ്ജുൾ പബ്ലിഷിങ് ഹൌസ് ആണ് പുസ്തകം പുറത്തിറക്കിയിരിക്കുന്നത് 

രാജാ ബിംബിസാരനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശത്രുരാജ്യത്തിലെ സുന്ദരിയായ അമ്രപാലിയും തമ്മിലുള്ള സ്നേഹബന്ധത്തിന്റെ കഥയാണ് ജർമ്മൻ സാഹിത്യകാരനായിരുന്ന തിയോഡർ കിംഗ് തന്റെ അമ്രപാലി എന്ന നോവലിലൂടെ പറയുന്നത്. 2500 വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് മഹാവീരനും ഗൗതമ ബുദ്ധനും ജീവിക്കുകയും അവർ നടന്നു പോയിരുന്ന ആ ഒരു കാലത്തെക്കുറിച്ചാണ് നോവൽ നമ്മോടു സംസാരിക്കുന്നത്. ഇരുവരും  വൈശാലിയുടെ പരിസരത്താണല്ലോ താമസിച്ചിരുന്നത്. ശ്രീബുദ്ധൻ പലതവണ വൈശാലി സന്ദർശിച്ചതായും  പറയപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഗൗതമ ബുദ്ധനും ഈ നോവലിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുണ്ട്. 

ഒരു മാമ്പഴത്തോട്ടത്തിൽ നിന്ന് കണ്ടെത്തിയതും ഒരു കർഷക ദമ്പതികൾ വളർത്തിയതുമായ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കഥയാണിത്. മഹാനവും പ്രമോദയും അവളെ എടുത്തു വളർത്തുകയായിരുന്നു. മാവിൻചുവട്ടിൽ നിന്നും കിട്ടിയതുകൊണ്ടാണ് അവൾക്കു അമ്രപാലി എന്നപേരിട്ടത്‌.വളർന്നു വലുതായപ്പോൾ അതിസുന്ദരിയും സകല കലകളിലും, നൃത്തനൃത്യങ്ങളിലും കഴിവ് തെളിയിച്ചവളുമായതുകൊണ്ടു അവിടുത്തെ വൃദ്ധജനങ്ങളുൾപ്പെടെ സകല പുരുഷന്മാരുടെയും ഉറക്കം കെടുത്തുന്നവളായി അവൾ. അവളുടെ വിവാഹവും അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഒരു പ്രഹേളികയായി മാറി. അവളെ വിവാഹം ആലോചിച്ചു വന്നവർ അവൾക്കു വേണ്ടി പോരാടി സ്വയം മരണത്തെ വിളിച്ചു വരുത്തി. ഒടുവിൽ അവളുടെ ഭാവി ലിഛാവി എന്നറിയപ്പെടുന്ന നാട്ടുകൂട്ടത്തിന്റെ അഭിപ്രായത്തിനു വിടേണ്ടി വന്നു  . എന്നാൽ അവരുടെ വിധി അതിക്രൂരമായിരുന്നു. അവൾ ഗണഭോഗ്യ ആകട്ടെ എന്നായിരുന്നു നാട്ടുകൂട്ടത്തിന്റെ  അന്തിമ തീരുമാനം . ഒരാൾക്ക് മാത്രമാകാതെ അവൾ എല്ലാവരെയും സേവിക്കട്ടെ എന്നവർ ആക്രോശിച്ചു. എന്നാൽ ചില നിബന്ധനകൾ അവൾ മുന്നോട്ടു  വച്ചു. അതിൻ  പ്രകാരം  ഗണിക എന്ന പദവി അവളിൽ അടിച്ചേല്പിക്കപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ ആ രാജ്യത്തു അവൾ ഒരു ഉയർന്ന സമ്പത്തിലും, നിലയിലും ജീവിക്കുന്നതിനിടയിൽ ശത്രു രാജ്യത്തിലെ രാജാവായ രാജാ ബിംബിസാരനുമായി അവൾ പ്രണയത്തിലായി . അവൾക്കു ഒരു കുഞ്ഞു ജനിക്കുകയും അവൾ ഗണിക ജീവിതത്തിൽ നിന്നും വിരമിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതിനിടെ ഗൗതമ ബുദ്ധൻ അവിടം സന്ദർശിക്കുന്നു . അവൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വരവിനായി വർഷങ്ങാളായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. മുൻപ് അദ്ദേഹം വന്നപ്പോൾ അവൾ അദ്ദേഹത്തെ കാണുകയും അവളുടെ വീട്ടിലേക്കു ക്ഷണിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അന്ന് അദ്ദേഹം വീണ്ടും വരുമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. രണ്ടാം വരവിലെ കൂടിക്കാഴ്ചയിലൂടെ അവളുട ജീവിതം വേറൊരു തലത്തിലേക്ക് ഉയരുകയാണ്. 

നോവൽ ഒരു വേശ്യയുടെ കഥയാണ് പറയുന്നതെങ്കിലും  ഇതിവൃത്തം ലൈംഗിക അഭിനിവേശത്തിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്ന ഒരു വിവരണത്തിനോ ,ബന്ധപ്പെട്ട വിസ്താരങ്ങൾക്കോ കീഴടങ്ങുന്നില്ല എന്നതാണ് പുസ്തകത്തിന്റെ ഏറ്റവും രസകരമായ സ്വഭാവം. മറ്റൊരു ജർമൻ എഴുത്തുകാരൻ എഴുതി അനശ്വരമാക്കിയ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു  കൃതി കൂടി മുൻപ് വായിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു . ഹെർമൻ ഹെസ്സേ യുടെ സിദ്ധാർത്ഥ ആയിരുന്നു ആ നോവൽ. അതും ബുദ്ധനുമായി ബന്ധപെട്ടതായിയുന്നു. ഈ ജർമൻകാർക്കെന്താണ് ബുദ്ധനെ ഇത്ര പിടുത്തം എന്നാണ് ഞാനിപ്പോ ആലോചിച്ചു പോകുന്നത്? അവരെ ആകർഷിക്കുന്നത്  ബുദ്ധന്റെ ലാളിത്യമാണോ , അതോ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശയങ്ങളോ? 

രണ്ടായാലും സാഹിത്യത്തിന് അത് മുതൽക്കൂട്ട് തന്നെയാണ്. 

പുസ്തകം മലയാളത്തിലേക്കു തർജ്ജമ ചെയ്തിരിക്കുന്നത് അടയാളം പബ്ലിക്കേഷന് വേണ്ടി കെ എസ് വേണുഗോപാലാണ്.