1970 ഏപ്രിലിലെ ഒരു ശരത്കാല രാത്രി. കേപ്ടൗണിലെ സമ്പന്നരുടെ താമസമേഖലയായ കോൺസ്റ്റാൻഷ്യയിൽ അന്ന് ചാറ്റൽ മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ‘മില്ല്യണയർ മൈൽ’ എന്ന് വിളിപ്പേരുള്ള ആ പ്രദേശത്തെ ഒരു കൂറ്റൻ ബംഗ്ലാവിനുള്ളിൽ, ആഡംബരം നിറഞ്ഞ ഒരു പഠനമുറിയിൽ, അത്താഴത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ പാതിവഴിയിൽ നിലച്ചിരുന്നു. മുറിയിലാകെ ഒരു സംഘട്ടനത്തിന്റെ സൂചനകൾ: മേശപ്പുറത്ത് പാതി കഴിച്ച ഭക്ഷണം, തള്ളിമറിച്ചിട്ട ഒരു കസേര, പിന്നെ വിലകൂടിയ പരവതാനിയിൽ മലർന്നടിച്ചു കിടക്കുന്ന ഒരു യുവതിയുടെ ചേതനയറ്റ ശരീരം. സൂസൻ കോഹൻ എന്ന ആ സുന്ദരിയായ യുവതിയായിരുന്നു അത്.

ആഡംബരങ്ങൾക്കും പ്രൗഢിക്കും നടുവിൽ നടന്ന ഈ ക്രൂരമായ കൊലപാതകം ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും കുപ്രസിദ്ധമായ, ദുരൂഹത നിറഞ്ഞ കേസുകളിലൊന്നായി മാറി. “മർഡർ ഓൺ മില്ല്യണയർ മൈൽ” എന്ന ഡോക്യുമെന്ററിയും , പ്രശസ്ത ക്രൈം റിപ്പോർട്ടർ ബെഞ്ചമിൻ ബെന്നറ്റ് ഈ കേസിനെ ആസ്പദമാക്കി എഴുതിയ “ദി കോഹൻ കേസ്” എന്ന പുസ്തകവും ഈ സംഭവത്തിന് ലഭിച്ച വലിയ ജനശ്രദ്ധയുടെ തെളിവുകളാണ്. സമ്പന്നതയുടെയും പ്രൗഢിയുടെയും ലോകത്തേക്ക് അപ്രതീക്ഷിതമായി കടന്നുവന്ന ഈ ക്രൂരത, ആഡംബര വസതിയുടെയും അതിലെ താമസക്കാരുടെയും ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരു ഞെട്ടലോടെ നോക്കാൻ പൊതുസമൂഹത്തെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

സൂസൻ കോഹൻ അതിക്രൂരമായാണ് കൊല്ലപ്പെട്ടത്. അവരെ അടിച്ചു കൊല്ലുകയായിരുന്നു. കൊലപാതകത്തിന്റെ കാഠിന്യം ഞെട്ടിക്കുന്നതായിരുന്നു. അതിലും ഭീകരമായ വസ്തുത കൊലപാതകത്തിന് ഉപയോഗിച്ച ആയുധമായിരുന്നു – ഒരു പ്രതിമ. ആഡംബരം നിറഞ്ഞ ആ വീട്ടിലെ ഒരു അലങ്കാര വസ്തുവാകാൻ സാധ്യതയുള്ള ഒന്ന്, കൊലപാതകത്തിനുള്ള ആയുധമായി മാറിയെന്നത് സംഭവത്തിന് ഭയാനകമായ ഒരു ഗാർഹിക മാനം നൽകി.

പഠനമുറിയിലെ ദൃശ്യങ്ങൾ – പാതിയിൽ മുറിഞ്ഞ അത്താഴം, മറിഞ്ഞുകിടന്ന കസേര – എന്നിവ ഈ നിഗമനത്തെ ബലപ്പെടുത്തി. ആ മുറിക്കുള്ളിൽ ഒരു അക്രമാസക്തമായ ഏറ്റുമുട്ടൽ നടന്നിരിക്കാമെന്നും, അതിന്റെ പരിസമാപ്തിയാണ് സൂസന്റെ മരണമെന്നും ഇത് സൂചിപ്പിച്ചു. ആഡംബരം നിറഞ്ഞ പരവതാനിയിൽ അവസാനിച്ച ആ യുവജീവിതം, ആ വീടിന്റെ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ നടന്ന ഭീകരതയുടെ നേർസാക്ഷ്യമായി. ആരാണ് ഈ ക്രൂരകൃത്യം ചെയ്തത്? എന്തിനായിരുന്നു അത്? അന്വേഷണ സംഘത്തിന് മുന്നിൽ ചോദ്യങ്ങൾ ഏറെയായിരുന്നു.

ഈ ദുരന്തത്തിലെ പ്രധാന വ്യക്തികളിലൊരാൾ സൂസന്റെ ഭർത്താവ് റൊണാൾഡ് കോഹനായിരുന്നു. അന്ന് 41 വയസ്സുള്ള ഒരു കോടീശ്വരനും കെട്ടിട നിർമ്മാണ രംഗത്തെ പ്രമുഖനുമായിരുന്നു അയാൾ . കേപ്ടൗണിലെ അറ്റ്ലാന്റിക് സീബോർഡിലെ പല തെരുവുകൾക്കും പേര് നൽകിയത് കോഹന്റെ ബന്ധുക്കളുടെ സ്മരണാർത്ഥമാണെന്നത് നഗരത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബത്തിനുണ്ടായിരുന്ന ആഴത്തിലുള്ള സ്വാധീനവും സമ്പത്തും വ്യക്തമാക്കുന്നു.

കൊലപാതകത്തിന് ശേഷം റൊണാൾഡ് കോഹൻ പോലീസിനോട് പറഞ്ഞ കഥ വിചിത്രമായിരുന്നു. വീട്ടിൽ അതിക്രമിച്ചു കയറിയ ഒരാൾ ഭാര്യയെ ആക്രമിക്കുകയായിരുന്നുവെന്നും, ആ സമയത്ത് തനിക്ക് ബോധക്ഷയമുണ്ടായെന്നും, ബോധം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ടത് കൊല്ലപ്പെട്ടുകിടക്കുന്ന ഭാര്യയെ ആണെന്നുമായിരുന്നു അയാളുടെ വിശദീകരണം. ഈ “നിഗൂഢനായ കൊലയാളി”യെക്കുറിച്ചുള്ള കോഹന്റെ കഥ തുടക്കം മുതലേ സംശയമുണർത്തുന്നതായിരുന്നു.

ലഭ്യമായ വിവരങ്ങളിൽ അന്വേഷണത്തിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ കുറവാണെങ്കിലും, അധികാരികൾ കോഹന്റെ കഥ പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിച്ചില്ലെന്ന് വ്യക്തമാണ്. കൊലപാതകം നടന്ന രീതി, ഉപയോഗിച്ച ആയുധം (വീടിനുള്ളിലെ പ്രതിമ ), സംഭവസ്ഥലത്തെ സൂചനകൾ (പാതിയിൽ മുറിഞ്ഞ അത്താഴം, മറിഞ്ഞുകിടന്ന കസേര ) എന്നിവയെല്ലാം ഒരു പുറം ആക്രമണത്തിന്റെ സാധ്യതയെ ദുർബലമാക്കി. ബോധക്ഷയമുണ്ടായി എന്ന വാദവും സംശയത്തിന്റെ നിഴലിലായി. ഗാർഹിക പശ്ചാത്തലത്തിൽ നടക്കുന്ന കൊലപാതകങ്ങളിൽ, കുറ്റം മറ്റൊരാളിൽ ആരോപിക്കാനായി ഇത്തരം ‘അതിക്രമിച്ച് കടന്നയാൾ’ കഥകളും ‘ഓർമ്മക്കുറവ്’ വാദങ്ങളും പലപ്പോഴും ഉയരാറുണ്ട്. ഈയൊരു പാറ്റേൺ കോഹന്റെ കാര്യത്തിലും പ്രകടമായിരുന്നു.

അന്വേഷണം സ്വാഭാവികമായും ഭർത്താവിലേക്ക് തന്നെ തിരിഞ്ഞു. മരണപ്പെടുമ്പോൾ സൂസന് 25 വയസ്സായിരുന്നു പ്രായം. സുന്ദരിയായ യുവതി എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ട സൂസന്റെ ജീവിതം ആ ആഡംബര ബംഗ്ലാവിൽ പെട്ടെന്ന് അവസാനിക്കുകയായിരുന്നു. സൂസന്റെ യൗവനവും റൊണാൾഡിന്റെ പ്രായവും (16 വയസ്സിന്റെ വ്യത്യാസം), അവരുടെ സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ നിലകളിലെ വലിയ അന്തരവും ശ്രദ്ധേയമാണ്. കോടീശ്വരനായ, നഗരത്തിൽ വേരുകളുള്ള പ്രമുഖ വ്യവസായിയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ യുവതിയായ ഭാര്യയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിൽ ഒരു അധികാര അസന്തുലിതാവസ്ഥ നിലനിന്നിരുന്നിരിക്കാം എന്ന സംശയം അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് ഉണ്ടായി. ഈ പശ്ചാത്തലം കേസിന് മറ്റൊരു തലം നൽകി. ഒടുവിൽ, സംശയങ്ങൾ ബലപ്പെടുകയും റൊണാൾഡ് കോഹൻ അറസ്റ്റിലാകുകയും ചെയ്തു.

കേപ്ടൗൺ കോടതിയിലായിരുന്നു റൊണാൾഡ് കോഹന്റെ വിചാരണ നടന്നത്. അക്കാലത്തെ പ്രമുഖ അഭിഭാഷകരിൽ ഒരാളായ മിസ്റ്റർ മെയ്‌സൽസാണ് കോഹന് വേണ്ടി ഹാജരായത്. അതൊരു വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞ കൊലപാതക വിചാരണയായിരുന്നുവെന്ന് പിന്നീട് വിലയിരുത്തപ്പെട്ടു.ഈ കേസ് കോടതിമുറിക്കുള്ളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിന്നില്ല. പൊതുസമൂഹത്തിലും മാധ്യമങ്ങളിലും ഇത് വലിയ തരംഗമാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്. വിചാരണയ്ക്ക് അഭൂതപൂർവമായ ജനശ്രദ്ധയും മാധ്യമ കവറേജും ലഭിച്ചു. ഇതിന് പ്രധാനമായും രണ്ട് കാരണങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു: ഒന്ന്, പ്രതിയായ റൊണാൾഡ് കോഹന്റെ കോടീശ്വര പദവി. രണ്ട്, വർണ്ണവിവേചനം നിലനിന്നിരുന്ന ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയിൽ ഒരു വെള്ളക്കാരൻ കൊലപാതകക്കുറ്റത്തിന് വിചാരണ നേരിടുന്നത് അത്യപൂർവമായിരുന്നു. ഡെയ്‌സി ഡി മെൽക്കറുടെ കേസിന് ശേഷം ഏകദേശം 50 വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാണ് സമാനമായ ഒരു സാഹചര്യം ഉണ്ടാകുന്നത്. വർഗ്ഗവും വർണ്ണവും നിർണ്ണായകമായിരുന്ന ആ കാലഘട്ടത്തിൽ, സമൂഹത്തിലെ ഉന്നതനായ ഒരു വെള്ളക്കാരൻ പ്രതിക്കൂട്ടിൽ നിൽക്കുന്നത് ഒരു സാധാരണ നിയമനടപടി എന്നതിലുപരി ഒരു സാമൂഹിക കാഴ്ചയായി മാറി. സ്വാഭാവികമായും മാധ്യമങ്ങൾ ഈ കാഴ്ചയെ ആഘോഷിച്ചു.

വിചാരണയുടെ അവസാനം, റൊണാൾഡ് കോഹൻ ഭാര്യ സൂസൻ കോഹനെ കൊലപ്പെടുത്തിയ കേസിൽ കുറ്റക്കാരനാണെന്ന് കോടതി കണ്ടെത്തി. 1970 സെപ്റ്റംബറിൽ കോടതി വിധി പ്രഖ്യാപിച്ചു: പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തെ തടവ് ശിക്ഷ.എന്നാൽ ഈ ശിക്ഷാവിധി നിയമവൃത്തങ്ങളിൽ ഒരുപാട് ചർച്ചകൾക്ക് വഴിവെച്ചു. കൊലപാതകത്തിന്റെ ക്രൂരതയും (പ്രതിമകൊണ്ട് അടിച്ചു കൊല്ലുക ), പ്രതിയുടെ ഉന്നത പദവിയും കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തെ ശിക്ഷ കുറഞ്ഞുപോയോ എന്ന സംശയം പലരും ഉന്നയിച്ചു. ആ ശിക്ഷാവിധി ഇപ്പോഴും നിയമ ലോകത്ത് ഒരു ചർച്ചാ വിഷയമായി തുടരുന്നുവെന്നത് അതിന്റെ വിവാദപരമായ സ്വഭാവം വ്യക്തമാക്കുന്നു. വർണ്ണവിവേചന ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയുടെ നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയിൽ, റൊണാൾഡ് കോഹന്റെ സമ്പത്തും സാമൂഹിക നിലയും വർണ്ണവും ശിക്ഷയിൽ ഒരു പരിധി വരെ ലഘൂകരണം നേടാൻ സഹായിച്ചോ എന്ന ചോദ്യം പ്രസക്തമാണ്. നീതി പൂർണ്ണമായി നടപ്പാക്കപ്പെട്ടോ, അതോ പ്രിവിലേജുകൾക്ക് മുന്നിൽ നീതിദേവത കണ്ണടച്ചോ എന്ന സംശയം ഈ കേസിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ അവശേഷിക്കുന്നു.

പതിറ്റാണ്ടുകൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും സൂസൻ കോഹൻ കൊലപാതക കേസ് പൊതുമനസ്സിൽ ഒരു താൽപ്പര്യമായി നിലനിൽക്കുന്നു. സമ്പത്തും ദുരന്തവും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം, ആഡംബര ലോകത്ത് നടന്ന ക്രൂരമായ കൊലപാതകം, ഭർത്താവിന്റെ വിചിത്രമായ പ്രതിരോധ വാദങ്ങൾ, വിവാദമായ ശിക്ഷാവിധി എന്നിവയെല്ലാം ഈ കേസിന്റെ ദുരൂഹതയും വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന വിഷയങ്ങളാണ് . ബെഞ്ചമിൻ ബെന്നറ്റിന്റെ “ദി കോഹൻ കേസ്” പോലുള്ള രചനകൾ ഈ സങ്കീർണ്ണമായ സംഭവത്തിന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകളായി നിലനിൽക്കുന്നു.

കോടതി വിധിയിലൂടെ കേസ് നിയമപരമായി അവസാനിച്ചെങ്കിലും, മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ സങ്കീർണ്ണതകൾ, അക്രമത്തിലേക്ക് നയിച്ച യഥാർത്ഥ കാരണങ്ങൾ, അന്നത്തെ സാമൂഹിക സാഹചര്യത്തിൽ നീതി എത്രത്തോളം നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾ അവശേഷിക്കുന്നു. കോൺസ്റ്റാൻഷ്യയിലെ ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിന്റെ പ്രൗഢിക്ക് പിന്നിൽ നടന്ന ആ ഇരുണ്ട സംഭവം, കാലം മായ്ക്കാത്ത ഒരു നിഴലായി ‘മില്ല്യണയർ മൈലി’ൽ ഇന്നും തങ്ങിനിൽക്കുന്നു.

1924-ലെ ഷിക്കാഗോ. ‘ജാസ് യുഗം’ എന്ന് പിൽക്കാലത്ത് അറിയപ്പെട്ട ആ കാലം വൈരുദ്ധ്യങ്ങളുടെയും ആധുനികതയുടെയും, ഒപ്പം സമ്പന്നതയുടെയും ഉള്ളിൽ പുകയുന്ന ഉത്കണ്ഠകളുടെയും കാലമായിരുന്നല്ലോ. നഗരത്തിൻ്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും നിരോധന നിയമത്തിൻ്റെ മറവിൽ കുറ്റകൃത്യങ്ങളും ഗുണ്ടാസംഘങ്ങളുടെ വിളയാട്ടങ്ങളും നടമാടുമ്പോൾ, ഷിക്കാഗോയിലെ കെൻവുഡ് എന്ന സമ്പന്നരുടെ പ്രദേശം ശാന്തവും സുരക്ഷിതവുമായിരുന്നു. വലിയ മാളികകളും, പരിചാരകരും, ഡ്രൈവർമാരുമുള്ള ആളുകൾ വസിച്ചിരുന്ന ആഢ്യത്വം നിറഞ്ഞൊഴുകിയ ഒരിടമായിരുന്നു അവിടം . അവിടെയാണ് ഫ്രാങ്ക്സ്, ലിയോപോൾഡ്, ലോബ് എന്നീ പ്രമുഖ കുടുംബങ്ങൾ താമസിച്ചിരുന്നത്.

1924 മെയ് 22-ന് രാവിലെ, ഇല്ലിനോയി-ഇന്ത്യാന അതിർത്തിക്കടുത്തുള്ള ചതുപ്പുനിലത്തിലെ ഒരു ഓവുചാലിൽ നിന്ന് പതിനാലുകാരനായ ബോബി ഫ്രാങ്ക്സിൻ്റെ മൃതദേഹം ഒരു തൊഴിലാളി കണ്ടെത്തിയപ്പോൾ , ഷിക്കാഗോ നഗരം അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഞെട്ടിത്തരിച്ചു. കൊല്ലപ്പെട്ട ബോബി ഫ്രാങ്ക്സ്, റോക്ക്ഫോർഡ് വാച്ച് കമ്പനിയുടെ മുൻ ഉടമയും സമ്പന്നന്നുമായ ജേക്കബ് ഫ്രാങ്ക്സിൻ്റെ മകനായിരുന്നു. സ്നേഹസമ്പന്നമായ ഒരു കുടുംബത്തിലെ ഇളയ സന്താനം. മെയ് 21, ബുധനാഴ്ച വൈകുന്നേരം, ഹാർവാർഡ് സ്കൂൾ ഫോർ ബോയ്സിൽ ഒരു ബേസ്ബോൾ കളിയുടെ അമ്പയറായി നിന്ന ശേഷം വീട്ടിലേക്ക് നടന്നുപോകുമ്പോഴാണ് ബോബിയെ അവസാനമായി കണ്ടത്. അവൻ വീട്ടിലെത്താതിരുന്നപ്പോൾ, മാതാപിതാക്കൾ ആദ്യം കരുതിയത് സുരക്ഷിതമായ ആ അയൽപക്കത്ത് എവിടെയെങ്കിലും കൂട്ടുകാരുമായി കളിക്കുകയായിരിക്കുമെന്നാണ്. എന്നാൽ രാത്രി വൈകിയും കാണാതായതോടെ ആശങ്ക വർദ്ധിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ഒരു ഫോൺ കോൾ വരുന്നത്. ജോർജ്ജ് ജോൺസൺ എന്ന് സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തിയ ഒരാൾ, ബോബിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയെന്നും, കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അറിയിക്കാമെന്നും പറഞ്ഞു. ആ രാത്രി മുഴുവൻ ഫ്രാങ്ക്സ് കുടുംബം ഭയത്തിലും അനിശ്ചിതത്വത്തിലും കഴിച്ചുകൂട്ടി. എന്നാൽ അടുത്ത പ്രഭാതത്തിൽ, മോചനദ്രവ്യത്തിനായുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ, ഭയാനകമായ ആ വാർത്തയെത്തി: ബോബിയുടെ മൃതദേഹം കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു.

കണ്ടെത്തുമ്പോൾ ബോബിയുടെ ശരീരം നഗ്നമായിരുന്നു, തലയിൽ ആഴത്തിലുള്ള മുറിവുണ്ടായിരുന്നു, മുഖത്തും രഹസ്യഭാഗങ്ങളിലും തിരിച്ചറിയാതിരിക്കാനായി ഹൈഡ്രോക്ലോറിക് ആസിഡ് ഒഴിച്ചതിൻ്റെ പാടുകളും. ചേലാകർമ്മം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു എന്ന വസ്തുത മറയ്ക്കാനായിരുന്നു ഇത്, അക്കാലത്ത് അമേരിക്കയിൽ യഹൂദരല്ലാത്തവർക്കിടയിൽ ഇത് അസാധാരണമായിരുന്നു. ഈ കണ്ടെത്തലുകൾ ഇതൊരു യാദൃശ്ചികമായ കൊലപാതകമായിരുന്നില്ലെന്നും , മറിച്ച് അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ ആസൂത്രണം ചെയ്ത ഒരു ക്രൂരകൃത്യമായിരുന്നു എന്ന നിഗമനത്തിലെക്കത്തി.വാർത്ത കാട്ടുതീ പോലെ പടർന്നു. ‘നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ കുറ്റകൃത്യം’ എന്ന് പത്രങ്ങൾ അതിനെ വിശേഷിപ്പിച്ചു. ഷിക്കാഗോയിലെ പ്രമുഖ പത്രങ്ങളെല്ലാം ഈ വാർത്തയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകി, മാധ്യമങ്ങൾ സംഭവസ്ഥലത്തും ഫ്രാങ്ക്സ് ഭവനത്തിലും തടിച്ചുകൂടി. തുടക്കത്തിൽ, മൃതദേഹം നഗ്നമായി കാണപ്പെട്ടതിനാൽ പോലീസ് ഒരു സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗിയെ സംശയിച്ചത് , അക്കാലത്തെ സാമൂഹിക മുൻവിധികളെയും ലൈംഗികതയെക്കുറിച്ചുള്ള തെറ്റിദ്ധാരണകളെയുമാണ് എടുത്തു കാട്ടുന്നത്. വ്യക്തമായ തെളിവുകളോ കൊലപാതകത്തിൻ്റെ യഥാർത്ഥ ഉദ്ദേശ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണയോ ഇല്ലാതിരുന്നതിനാൽ, അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥർ നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന മുൻവിധിയിലേക്ക് തിരിയുകയായിരുന്നു. ഇത് ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ തുടക്കത്തിലെ ക്രിമിനൽ അന്വേഷണ രീതികളുടെ പരിമിതികളും സാമൂഹിക പക്ഷപാതങ്ങളിലേക്കുമാണ് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്.

അന്വേഷണത്തിലെ നിർണ്ണായക വഴിത്തിരിവായത് മൃതദേഹത്തിനടുത്തുനിന്ന് കണ്ടെത്തിയ ഒരു കണ്ണടയായിരുന്നു. ബോബിയ്ക്ക് കണ്ണട ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നെ ഈ ഹോൺ-റിംഡ് കണ്ണടയുടെ ഉടമയെ കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമമായി. കണ്ണടയുടെ വിജാഗിരിക്ക് (hinge) ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. ന്യൂയോർക്കിലെ ഒരു കമ്പനി നിർമ്മിച്ച ഈ hinge ഷിക്കാഗോയിൽ വിറ്റിരുന്നത് ആൽമർ കോ & കമ്പനി എന്ന ഒരേയൊരു സ്ഥാപനം മാത്രമാണ്. അവർ അത്തരം മൂന്ന് കണ്ണടകൾ മാത്രമാണ് വിറ്റിരുന്നത്. രണ്ടെണ്ണം ആരുടേതാണെന്ന് പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു, മൂന്നാമത്തേത് നഥാൻ ലിയോപോൾഡ് എന്ന യുവ സർവ്വകലാശാലാ വിദ്യാർത്ഥിയുടേതായിരുന്നു.

മെയ് 29-ന് ലിയോപോൾഡിനെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ വിളിപ്പിച്ചു. അയാൾ തികഞ്ഞ ശാന്തതയോടെയാണ് പോലീസിനെ നേരിട്ടത്. ആ പ്രദേശത്ത് താൻ സ്ഥിരമായി പക്ഷിനിരീക്ഷണത്തിന് പോകാറുണ്ടെന്നും, അപ്പോൾ നഷ്ടപ്പെട്ടതാവാം കണ്ണടയെന്നും ലിയോപോൾഡ് മൊഴി നൽകി. തുടക്കത്തിൽ പോലീസിന് അയാളെ സംശയിക്കാൻ തക്ക കാര്യമായ കാരണങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കണ്ണട ലിയോപോൾഡിൻ്റേതാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ, നിർണ്ണായക തെളിവ് ഒരു നിരപരാധിയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നതിലുള്ള നിരാശ മിസ്റ്റർ ഫ്രാങ്ക്സ് പ്രകടിപ്പിച്ചു.അതേസമയം, മറ്റൊരു പ്രധാന തെളിവ് ഉയർന്നുവന്നു: മോചനദ്രവ്യത്തിനായുള്ള കത്ത്. ഇത് ടൈപ്പ് ചെയ്തത് ഒരു പ്രത്യേക ടൈപ്പ് റൈറ്ററിലാണെന്നും അതിലെ ചില അക്ഷരങ്ങൾക്ക് (ചെറിയക്ഷരം ‘t’, ‘f’ എന്നിവയ്ക്ക് ) തകരാറുണ്ടെന്നും വിദഗ്ധർ കണ്ടെത്തി. ഷിക്കാഗോ ഡെയ്‌ലി ന്യൂസിലെ റിപ്പോർട്ടർമാരായ ജെയിംസ് മൾറോയിയും ആൽവിൻ ഗോൾഡ്‌സ്റ്റീനും അന്വേഷണം ആരംഭിച്ചു. അവർ ലിയോപോൾഡ് തൻ്റെ പഠന ഗ്രൂപ്പിനായി ടൈപ്പ് ചെയ്ത നോട്ടുകൾ കണ്ടെത്തി. ഈ നോട്ടുകളിലെ അതേ അക്ഷരത്തെറ്റുകൾ മോചനദ്രവ്യ കത്തിലുമുണ്ടായിരുന്നു. മിഷിഗൺ സർവ്വകലാശാലയിലെ ലിയോപോൾഡിൻ്റെ സുഹൃത്തും സഹപാഠിയുമായിരുന്ന റിച്ചാർഡ് ലോബിൻ്റെ പഴയ ഫ്രാറ്റേണിറ്റിയിൽ നിന്ന് മോഷ്ടിച്ച ടൈപ്പ് റൈറ്ററായിരുന്നു അത്.

ലിയോപോൾഡിനെ ചോദ്യം ചെയ്തപ്പോൾ, കൊലപാതകം നടന്ന ദിവസം താൻ തൻ്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തായ റിച്ചാർഡ് ലോബിനൊപ്പമായിരുന്നു എന്ന് മൊഴി നൽകി. തങ്ങൾ മദ്യപിച്ചും മറ്റും പുറത്തുപോയിരുന്നു എന്നായിരുന്നു അവരുടെ ആദ്യത്തെ കഥ. ലോബിനെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ വിളിപ്പിച്ചപ്പോൾ അയാളും ഇതേ കഥ ആവർത്തിച്ചു. എന്നാൽ ലിയോപോൾഡ് കുടുംബത്തിലെ ഡ്രൈവർ നൽകിയ മൊഴി നിർണ്ണായകമായി. കൊലപാതകം നടന്ന ദിവസം ലിയോപോൾഡിൻ്റെ കാർ ഗാരേജിൽ അറ്റകുറ്റപ്പണിയിലായിരുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അതോടെ അവരുടെ മൊഴി പൊളിഞ്ഞു.കൂടാതെ, ലിയോപോൾഡിൻ്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് പോലീസ് കണ്ടെത്തിയ ചില കത്തുകൾ, ലിയോപോൾഡും ലോബും തമ്മിൽ തീവ്രമായ, ഒരുപക്ഷേ ലൈംഗിക ബന്ധം സൂചിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ളതായിരുന്നു. അക്കാലത്തെ സാമൂഹിക സാഹചര്യത്തിൽ ഇത് സംശയം വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ കാരണമായി.

തെളിവുകൾ (കണ്ണട, ടൈപ്പ് റൈറ്റർ, പൊളിഞ്ഞ മൊഴി) നിരത്തിയപ്പോൾ, ലോബ് ആദ്യം കുറ്റം സമ്മതിച്ചു . ലിയോപോൾഡിനെ ചുറ്റി പോലീസ് വല മുറുക്കുകയാണെന്നും അതിൽ ലോബും കുടുങ്ങുമെന്നും പറഞ്ഞതിനെ തുടർന്നായിരിക്കാം ഇത്. ലോബ് കുറ്റം സമ്മതിച്ചെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ, ആദ്യം പരിഹസിച്ചെങ്കിലും , ലിയോപോൾഡും തൊട്ടുപിന്നാലെ കുറ്റം സമ്മതിച്ചു.കുറ്റസമ്മതത്തോടെ പുറത്തുവന്ന വിവരങ്ങൾ ഷിക്കാഗോയെ മാത്രമല്ല, ലോകത്തെ മുഴുവൻ ഞെട്ടിച്ചു. ഈ ക്രൂരകൃത്യത്തിന് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിച്ചവർ സാധാരണ കുറ്റവാളികളായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, കൊല്ലപ്പെട്ട കുട്ടിയുടെ അതേ സാമൂഹിക ചുറ്റുപാടിൽ നിന്നുള്ളവർ, കെൻവുഡിലെ തന്നെ താമസക്കാർ, അതിസമ്പന്നരും അതിബുദ്ധിമാന്മാരുമായ രണ്ട് സർവ്വകലാശാലാ വിദ്യാർത്ഥികൾ – നഥാൻ ലിയോപോൾഡ് ജൂനിയറും റിച്ചാർഡ് ലോബും. ഇരുവരും ഷിക്കാഗോയിലെ അതിസമ്പന്നരും പ്രമുഖരുമായ കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവരായിരുന്നു. ലിയോപോൾഡിൻ്റെ പിതാവ് ഒരു പെട്ടി നിർമ്മാണ കമ്പനിയുടെ ഉടമയും , ലോബിൻ്റെ പിതാവ് സിയേഴ്സ് റോബക്ക് കമ്പനിയുടെ വിരമിച്ച വൈസ് പ്രസിഡൻ്റും അഭിഭാഷകനുമായിരുന്നു. ഇരുവരും യഹൂദ പശ്ചാത്തലമുള്ളവരായിരുന്നു, ലോബിൻ്റെ അമ്മ കത്തോലിക്ക വിശ്വാസിയായിരുന്നെങ്കിലും.

അസാമാന്യമായ ബുദ്ധിശക്തിയായിരുന്നു ഇരുവരുടെയും മുഖമുദ്ര. ലിയോപോൾഡ് 18 വയസ്സിൽ ഷിക്കാഗോ സർവ്വകലാശാലയിൽ നിന്ന് ബിരുദം നേടി, നിരവധി ഭാഷകളിൽ പ്രാവീണ്യമുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ പ്രശസ്തനായ ഒരു പക്ഷിശാസ്ത്രജ്ഞൻ കൂടിയായിരുന്നു. ഹാർവാർഡ് ലോ സ്കൂളിൽ പഠനം തുടരാനായിരുന്നു അയാളുടെ പദ്ധതി. ലോബ് ആകട്ടെ , 17 വയസ്സിൽ മിഷിഗൺ സർവ്വകലാശാലയിൽ നിന്ന് ബിരുദം നേടിയ ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞ വ്യക്തിയായിരുന്നു . നിയമപഠനത്തിന് തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു അയാൾ.

എന്നാൽ വ്യക്തിത്വത്തിൽ അവർ തികച്ചും വ്യത്യസ്തരായിരുന്നു. ലോബ് സുന്ദരനും ആകർഷകമായ പെരുമാറ്റമുള്ളവനും സാമൂഹികമായി ഇടപെടുന്നവനും ജനപ്രിയനുമായിരുന്നു. എന്നാൽ കുറ്റകൃത്യങ്ങളോടും ഡിറ്റക്ടീവ് കഥകളോടും ചെറുപ്പം മുതലേ അഭിനിവേശമുണ്ടായിരുന്നു. നേരെമറിച്ച്, ലിയോപോൾഡ് അന്തർമുഖനും ഒറ്റപ്പെട്ടവനും ആയിരുന്നു. പക്ഷിനിരീക്ഷണത്തിലും തത്ത്വചിന്തയിലുമായിരുന്നു അയാൾക്ക് താൽപ്പര്യം, പ്രത്യേകിച്ച് ഫ്രീഡ്രിക്ക് നീഷെയുടെ ആശയങ്ങളിൽ.1920 കളിൽ ൽ ഷിക്കാഗോ സർവ്വകലാശാലയിൽ വെച്ചാണ് ഇരുവരും സുഹൃത്തുക്കളാകുന്നത്. ഈ സൗഹൃദം തീവ്രവും സങ്കീർണ്ണവും പ്രക്ഷുബ്ധവുമായ ഒന്നായി വളർന്നു. അതൊരു ലൈംഗിക ബന്ധമായി പരിണമിച്ചു, അതിൽ അസൂയയും അധികാര വടംവലികളും സാധാരണമായിരുന്നു. ലിയോപോൾഡിന് ലോബിനോട് തീവ്രമായ വൈകാരിക അടുപ്പമുണ്ടായിരുന്നു, ലോബിൻ്റെ ലൈംഗിക താൽപ്പര്യങ്ങൾക്ക് വഴങ്ങി കുറ്റകൃത്യങ്ങളിൽ പങ്കാളിയാകാൻ ലിയോപോൾഡ് തയ്യാറായിരുന്നു.

അവരുടെ കുറ്റകൃത്യത്തിൻ്റെ പ്രേരണ അസാധാരണമായിരുന്നു.കൊലപാതകത്തിൻ്റെ പ്രധാന കാരണം അതിസാഹസികത, ആവേശം, വ്യത്യസ്തമായ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനുള്ള ആഗ്രഹം എന്നതൊക്കെയായിരുന്നു. കൊലപാതകം എന്നതിലുപരി, പിടിക്കപ്പെടാതെ രക്ഷപ്പെടുക എന്നതിലായിരുന്നു അവർക്ക് ഹരം.തങ്ങളുടെ അതിബുദ്ധി തെളിയിക്കാനായി ഒരു ‘തികഞ്ഞ കുറ്റകൃത്യം’ ആസൂത്രണം ചെയ്ത് നടപ്പാക്കാനുള്ള അഭിനിവേശം കൂടി അതിന് പിന്നിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു ലിയോപോൾഡിൻ്റെ നീഷെയുടെ ‘അതിമാനുഷൻ’ എന്ന ആശയത്തോടുള്ള ആഭിമുഖ്യം അതായത് സാധാരണ നിയമങ്ങളും ധാർമ്മികതയും തങ്ങളെപ്പോലുള്ള ഉന്നത വ്യക്തികൾക്ക് ബാധകമല്ലെന്നായിരുന്നു അയാളുടെ വ്യാഖ്യാനം.കുറ്റകൃത്യത്തെ, കൊലപാതകത്തെപ്പോലും, ഒരു ബൗദ്ധിക വ്യായാമമായി അവർ കണ്ടു.1923-ൻ്റെ അവസാനത്തോടെ തുടങ്ങി 1924 മെയ് വരെ, ഏഴു മാസത്തോളം അവർ തങ്ങളുടെ ‘പദ്ധതി അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ ആസൂത്രണം ചെയ്തു. വ്യാജ ഐഡൻ്റിറ്റികൾ ഉണ്ടാക്കി, മോചനദ്രവ്യം ആവശ്യപ്പെടാനും അത് സങ്കീർണ്ണമായ നിർദ്ദേശങ്ങളിലൂടെ കൈപ്പറ്റാനും പദ്ധതിയിട്ടു. ഇരയെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിനുള്ള മാനദണ്ഡങ്ങൾ നിശ്ചയിച്ചു: തങ്ങളുടെ അയൽപക്കത്തുള്ള സമ്പന്ന കുടുംബത്തിലെ ഒരു ആൺകുട്ടി, എളുപ്പത്തിൽ കീഴടക്കാൻ കഴിയുന്നവൻ. ദൌർഭാഗ്യവശാൽ ബോബി ഫ്രാങ്കിനായിരുന്നു ആ നറുക്കു വീണത് . കുറ്റകൃത്യത്തിനായി അവർ ഒരു വിൽസ്-നൈറ്റ് കാർ വാടകയ്ക്കെടുത്തു.

മെയ് 21, 1924-ന് വൈകുന്നേരം 5 മണിയോടെ, വീട്ടിലേക്ക് നടന്നുപോവുകയായിരുന്ന ബോബി ഫ്രാങ്ക്സിനെ അവർ കണ്ടു. ഒരു ടെന്നീസ് റാക്കറ്റിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാനെന്ന വ്യാജേന ലോബ്, ബോബിയെ കാറിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു, . കാറിനുള്ളിൽ വെച്ച്, ബോബിയുടെ തലയിൽ ടേപ്പ് ചുറ്റിയ ഒരു ഉളികൊണ്ട് പലതവണ അടിച്ചു. വായിൽ തുണി തിരുകി. അടിയേറ്റതിൻ്റെയും ശ്വാസം മുട്ടിയതിൻ്റെയും ഫലമായി ബോബി പെട്ടെന്ന് മരിച്ചു. ആരാണ് മാരകമായ പ്രഹരമേൽപ്പിച്ചത് എന്ന കാര്യത്തിൽ ലിയോപോൾഡും ലോബും പരസ്പരം പഴിചാരി. എന്നാൽ പൊതുവായ നിഗമനവും കൂടുതൽ തെളിവുകളും സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, ലിയോപോൾഡ് കാറോടിക്കുമ്പോൾ പിൻസീറ്റിലിരുന്ന ലോബാണ് കൊല നടത്തിയതെന്നാണ്.

കൃത്യനിർവ്വഹണത്തിന് ശേഷം മൃതദേഹം കാറിൻ്റെ തറയിൽ ഒളിപ്പിച്ച് അവർ യാത്ര തുടർന്നു. രാത്രിയാകാൻ കാത്തിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ സാൻഡ്‌വിച്ചും റൂട്ട് ബിയറും കഴിക്കാൻ നിർത്തി. പിന്നീട് മൃതദേഹം വുൾഫ് തടാകത്തിനടുത്തുള്ള ഓവുചാലിൽ കൊണ്ടുപോയി നഗ്നമാക്കി, തിരിച്ചറിയാതിരിക്കാൻ ആസിഡ് ഒഴിച്ച് ഒളിപ്പിച്ചു. തുടർന്ന് മുൻകൂട്ടി തയ്യാറാക്കിയ മോചനദ്രവ്യ കത്ത് തപാലിലിടുകയും ഫ്രാങ്ക്സ് കുടുംബത്തെ ഫോണിൽ വിളിച്ച് തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയെന്ന് അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു.’തികഞ്ഞ കുറ്റകൃത്യം’ എന്ന അവരുടെ അഹങ്കാരം തകർന്നത് അപ്രതീക്ഷിതവും സാധാരണവുമായ കാര്യങ്ങളിലൂടെയായിരുന്നു: താഴെ വീണുപോയ ഒരു കണ്ണട, ഒരു ഡ്രൈവറുടെ സത്യസന്ധമായ മൊഴി. ഈ കേസ് തെളിയിച്ചത് പോലീസിൻ്റെയും, ഫോറൻസിക് വിദഗ്ദ്ധരുടെയും, അന്വേഷണാത്മക പത്രപ്രവർത്തനത്തിൻ്റെയും സംയുക്ത ശ്രമമായിരുന്നു.

ലിയോപോൾഡും ലോബും കുറ്റം സമ്മതിച്ചതോടെ, കേസ് രാജ്യവ്യാപകമായി വലിയ കോളിളക്കമുണ്ടാക്കി. മാധ്യമങ്ങൾ ഓരോ ചെറിയ വിവരവും ആഘോഷിച്ചു, പലപ്പോഴും ഊഹാപോഹങ്ങളും തെറ്റായ വിവരങ്ങളും പ്രചരിപ്പിച്ചു. പൊതുജനാഭിപ്രായം അവർക്കെതിരെ തിരിഞ്ഞു, വധശിക്ഷ നൽകണമെന്ന ആവശ്യം ശക്തമായി.ഈ ഘട്ടത്തിലാണ് പ്രതിഭാഗത്തിനായി ക്ലാറെൻസ് ഡാരോ എന്ന അതിപ്രശസ്തനായ അഭിഭാഷകൻ എത്തുന്നത്. വധശിക്ഷയുടെ കടുത്ത എതിരാളിയായി അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഡാരോയെ ലിയോപോൾഡിൻ്റെയും ലോബിൻ്റെയും സമ്പന്ന കുടുംബങ്ങൾ കേസ് ഏൽപ്പിച്ചു. ഡാരോയുടെ ലക്ഷ്യം അവരെ കുറ്റവിമുക്തരാക്കുക എന്നതായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വധശിക്ഷയിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുക എന്നതായിരുന്നു.

ഡാരോ തന്ത്രപരമായ ഒരു നീക്കം നടത്തി. ജൂലൈ 21, 1924-ന്, കൊലപാതകത്തിനും തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകലിനും ലിയോപോൾഡും ലോബും കുറ്റം സമ്മതിക്കുന്നതായി അദ്ദേഹം കോടതിയെ അറിയിച്ചു. പൊതുജനരോഷം കാരണം ജൂറി വിചാരണ തങ്ങൾക്ക് പ്രതികൂലമാകുമെന്ന് ഭയന്നാണ് ഈ തീരുമാനമെടുത്തതെന്ന് ഡാരോ പിന്നീട് സമ്മതിച്ചു. ഈ നീക്കത്തോടെ കേസ് ജൂറിയുടെ മുന്നിൽ നിന്ന് മാറി, ശിക്ഷ വിധിക്കാനുള്ള പൂർണ്ണ അധികാരം ജഡ്ജി ജോൺ ആർ. കാവെർലിയുടെ കൈകളിലെത്തി. അതോടെ വിചാരണ, 33 ദിവസം നീണ്ടുനിന്ന ശിക്ഷാ ഹിയറിംഗായി മാറി. പ്രതിഭാഗം വാദിച്ചത് ശിക്ഷയിൽ ഇളവ് നൽകണമെന്നായിരുന്നു .

ഡാരോ നിരവധി കാര്യങ്ങൾ കോടതിക്ക് മുമ്പിൽ വച്ചു. പ്രതികളുടെ പ്രായം (18, 19 വയസ്സ്) ഒരു പ്രധാന ഘടകമായി ഉയർത്തിക്കാട്ടി.പ്രമുഖരായ മനശാസ്ത്രജ്ഞരുടെയും സൈക്യാട്രിസ്റ്റുകളുടെയും മൊഴികൾ ഹാജരാക്കി. പ്രതികൾക്ക് മാനസികവും വൈകാരികവുമായ വൈകല്യങ്ങളുണ്ടെന്നും, അവരുടെ വളർന്നുവന്ന സാഹചര്യങ്ങൾ, അഭിനിവേശങ്ങൾ, വിഷലിപ്തമായ ബന്ധം എന്നിവ അവരുടെ ഉത്തരവാദിത്തം കുറയ്ക്കുന്നുവെന്നും അയാൾ വാദിച്ചു. വധശിക്ഷ പ്രാകൃതവും, ഫലപ്രദമല്ലാത്തതും, പ്രതികാരത്തിലൂന്നിയതുമാണെന്ന നിലപാടും ഡാരോ ഇവിടെ ആവർത്തിച്ചു.ഡാരോയുടെ 12 മണിക്കൂറോളം നീണ്ട അന്തിമവാദം , വധശിക്ഷയ്ക്കെതിരായുള്ള ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ പ്രസംഗങ്ങളിലൊന്നായാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത് . യുക്തി, പുരോഗതി, ദയ എന്നിവയിൽ ഊന്നി താൻ ഭാവിക്കുവേണ്ടിയാണ് വാദിക്കുന്നത്…” എന്നയാൾ പ്രഖ്യാപിച്ചു.അതേസമയം, സ്റ്റേറ്റ്സ് അറ്റോർണി റോബർട്ട് ഇ. ക്രോ, പ്രതികൾക്ക് വധശിക്ഷ തന്നെ നൽകണമെന്ന് ശക്തമായി വാദിച്ചു.

സെപ്റ്റംബർ 10, 1924-ന് ജഡ്ജി ജോൺ ആർ. കാവെർലി വിധി പ്രസ്താവിച്ചു. ലിയോപോൾഡിനും ലോബിനും കൊലപാതകത്തിന് ജീവപര്യന്തം തടവും, തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകലിന് 99 വർഷം അധിക തടവും വിധിച്ചു. തൻ്റെ തീരുമാനത്തിന് കാരണം പ്രതികളുടെ പ്രായമാണെന്നും, മനശാസ്ത്രപരമായ തെളിവുകൾ അതിനെ സ്വാധീനിച്ചില്ലെന്നും ജഡ്ജി എടുത്തുപറഞ്ഞു. ഈ വിധി പൊതുജനങ്ങളിൽ വലിയ പ്രതിഷേധമുണ്ടാക്കി, അവരുടെ സമ്പത്താണ് അവരെ വധശിക്ഷയിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചതെന്ന് പലരും വിശ്വസിച്ചു.ഈ വിചാരണ വധശിക്ഷയെക്കുറിച്ചും കുറ്റകൃത്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ മനശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ പങ്കിനെക്കുറിച്ചുമുള്ള വലിയ പൊതു സംവാദത്തിന് വേദിയായി.

ലിയോപോൾഡിനെയും ലോബിനെയും ആദ്യം ജോലിയറ്റ് സ്റ്റേറ്റ് പെനിറ്റൻഷ്യറിയിലേക്കും പിന്നീട് സ്റ്റേറ്റ്സ്‌വില്ലിലേക്കും മാറ്റി. 1936 ജനുവരി 28-ന്, തൻ്റെ 30-ആം വയസ്സിൽ, ജയിലിലെ കുളിമുറിയിൽ വെച്ച് ജെയിംസ് ഡേ എന്ന സഹതടവുകാരനാൽ ലോബ് അതിക്രൂരമായി കൊല്ലപ്പെട്ടു. ഡേ ഒരു റേസർ ഉപയോഗിച്ച് ലോബിനെ 56 തവണയോളം കീറി മുറിവേൽപ്പിച്ചു . ലോബ് ലൈംഗികമായി പീഡിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ സ്വയം രക്ഷയ്ക്കായാണ് കൊല നടത്തിയതെന്ന് ഡേ വാദിച്ചു. ഡേ ഈ കേസിൽ ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടില്ല. ലോബിൻ്റെ മരണം ലിയോപോൾഡിനെ മാനസികമായി തളർത്തി.

ലോബിൻ്റെ അന്ത്യത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ലിയോപോൾഡ് 33 വർഷത്തിലധികം ജയിലിൽ കഴിഞ്ഞു. കാലക്രമേണ അയാൾ ഒരു “മാതൃകാ തടവുകാരനായി” മാറി. ജയിലിൽ അദ്ദേഹം സജീവമായിരുന്നു: ജയിൽ ലൈബ്രറിയും സ്കൂളും പുനഃസംഘടിപ്പിച്ചു , സഹതടവുകാരെ പഠിപ്പിച്ചു , നിരവധി ഭാഷകൾ പഠിച്ചു , ജയിൽ ആശുപത്രിയിൽ എക്സ്-റേ ടെക്നീഷ്യനായി ജോലി ചെയ്തു. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത് അപകടകരമായ മലേറിയ ഗവേഷണ പരീക്ഷണങ്ങൾക്ക് സ്വയം സന്നദ്ധനായി.

ഒടുവിൽ 1958 മാർച്ചിൽ ലിയോപോൾഡിന് പരോൾ ലഭിച്ചു. അദ്ദേഹം പ്യൂർട്ടോ റിക്കോയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ ചർച്ച് ഓഫ് ബ്രദറൻ എന്ന ക്രിസ്ത്യൻ സേവന സംഘടനയുടെ ആശുപത്രിയിൽ ജോലി ചെയ്തു. പിന്നീട് സാൻ ഹവാനിലേക്ക് മാറി. പ്യൂർട്ടോ റിക്കോ സർവ്വകലാശാലയിൽ കണക്ക് പഠിപ്പിച്ചു , സോഷ്യൽ വർക്കിൽ ബിരുദാനന്തര ബിരുദം നേടി. ആരോഗ്യ വകുപ്പിലും കുഷ്ഠരോഗ ഗവേഷണത്തിലും ആശുപത്രിയിലും ജോലി ചെയ്തു. 1961-ൽ ട്രൂഡി ഫെൽഡ്മാൻ ഗാർഷ്യ ഡി ക്യുവാഡ എന്ന വിധവയെ വിവാഹം കഴിച്ചു. പ്യൂർട്ടോ റിക്കോയിലെ പക്ഷികളെക്കുറിച്ച് ഒരു പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. തൻ്റെ കുറ്റകൃത്യത്തിൽ ഖേദം പ്രകടിപ്പിച്ച അയാൾ , മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുക എന്നതാണ് എൻ്റെ പ്രധാന ഹോബി എന്ന് പറഞ്ഞതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

1971 ഓഗസ്റ്റ് 29/30 തീയതികളിൽ, പ്രമേഹ സംബന്ധമായ ഹൃദയാഘാതത്തെ തുടർന്ന് ലിയോപോൾഡ് തൻ്റെ 66-ആം വയസ്സിൽ പ്യൂർട്ടോ റിക്കോയിൽ വെച്ച് അന്തരിച്ചു. തൻ്റെ ശരീരം വൈദ്യശാസ്ത്ര ഗവേഷണങ്ങൾക്കായി പ്യൂർട്ടോ റിക്കോ സർവ്വകലാശാലയ്ക്ക് ദാനം ചെയ്തു.എന്തുകൊണ്ട് അവർ ഈ കുറ്റകൃത്യം ചെയ്തു എന്ന കാതലായ ചോദ്യം ഇന്നും അവശേഷിക്കുന്നു. അത് കേവലം ഒരു ഹരമായിരുന്നോ? അവരുടെ സവിശേഷമായ മാനസിക ഘടനയുടെയും ബന്ധത്തിൻ്റെയും ഫലമായിരുന്നോ? തെറ്റായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ട തത്വശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ സ്വാധീനമായിരുന്നോ? അതോ അവരുടെ പ്രത്യേക പരിഗണന ലഭിച്ച, എന്നാൽ ഒരുപക്ഷേ ദോഷകരമായ വളർത്തൽ രീതികളുടെ അനന്തരഫലമായിരുന്നോ?. അത്തരം പ്രേരണകളെ പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കുക എന്നത് ദുഷ്കരമാണ്.

സമ്പത്തും പദവിയും ഈ കേസിൽ വഹിച്ച പങ്ക് എന്താണ്? അത് കുറ്റകൃത്യം ചെയ്യാൻ അവരെ പ്രേരിപ്പിച്ചോ? അവസാനം, വധശിക്ഷയിൽ നിന്ന് അവരെ രക്ഷിച്ചത് അവരുടെ പണമാണോ?.ബുദ്ധിപരമായ ഔന്നത്യത്തിൻ്റെയോ സാമൂഹിക പദവിയുടെയോ തിളക്കമാർന്ന പുറംചട്ടകളിൽ പതിയിരിക്കാൻ സാധ്യതയുള്ള തിന്മയുടെ ഭീതിദമായ സാധ്യതകളെക്കുറിച്ചാണ് ലിയോപോൾഡിൻ്റെയും ലോബിൻ്റെയും കഥ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് . നമുക്കു ചുറ്റും ഇത്തരക്കാർ ഉണ്ട് . കൃത്യമായി ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചില ചോദ്യങ്ങളും ഈ സംഭവം ബാക്കി വയ്ക്കുന്നുണ്ട്. ലിയോപോൾഡിൻ്റെയും ലോബിൻ്റെയും മനശാസ്ത്രപരമായ പ്രഹേളികയ്ക്ക് കൃത്യമായ ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ കഴിയാത്തത് തന്നെയാണ് അതിലെ പ്രധാനപ്പെട്ടത്.

വായനക്കാരെ സസ്പെൻസിന്റെയും നിഗൂഢതകളുടെയും ലോകത്തേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ടു പോകുന്ന ഒരു പ്രമേയമാണ് തൻ്റെ എഴുത്തുജീവിതത്തിന് തുടക്കമിട്ട ‘മഞ്ഞു രാജകുമാരി’ എന്ന ഈ നോവലിൽ സ്വീഡിഷ് എഴുത്തുകാരിയായ കാമില ലക്ക്ബെറി, കൈകാര്യം ചെയ്തിരിക്കുന്നത് . നോർഡിക് കുറ്റാന്വേഷണ സാഹിത്യത്തിലെ എണ്ണം പറഞ്ഞ എഴുത്തുകാരുടെ ഇടയിലാണ് ഇവരുടെ സ്ഥാനം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇവരെ സ്വീഡിഷ് അഗതാ ക്രിസ്റ്റി എന്നും വിശേഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.

സ്വീഡനിലെ ഒരു തീരദേശ ഗ്രാമമായ ഫ്യാൽബാക്കയിലാണ് കഥ നടക്കുന്നത്. അവിടെ അലക്‌സാന്ദ്ര ബെക്‌നർ എന്ന യുവതിയുടെ ദാരുണമായ മരണം ആ നാടിനെ പിടിച്ചു കുലുക്കുകയാണ് . മരണപ്പെട്ട അന്ന് അലക്‌സാന്ദ്രയുടെ വയറ്റിലുണ്ടായിരുന്നത് ഫിഷ് കാസറോളും അൽപ്പം ആപ്പിൾ മദ്യവുമാണ് .അടുക്കള തിണ്ണയിൽ ഒരു കുപ്പി വെളുത്ത വൈൻ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ നിന്ന് ഒരു ഗ്ലാസ്സ് എടുത്തിട്ടുണ്ട് . എന്നാൽ അലക്‌സാന്ദ്രയുടെ വയറ്റിൽ വൈനുണ്ടായിരുന്നില്ല. അടുക്കളയിലെ സിങ്കിൽ രണ്ടു ഗ്ലാസ്സുകൾ കിടന്നിരുന്നു . ഒരു ഗ്ലാസ്സിൽ അലക്‌സാന്ദ്രയുടെ വിരലടയാളം കൃത്യമായി പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് . മറ്റേ ഗ്ലാസ്സിൽ ഒന്നും തന്നെയില്ല . അതോടെ ഇതൊരു വെറും മരണമല്ല എന്നു തെളിയുകയാണ്. ഡിറ്റക്റ്റീവ് പാട്രിക് ഹെഡ്‌സ്‌ട്രോം ഈ കേസിലേക്ക് ചൂഴ്ന്നിറങ്ങുന്നതോടെ , അലക്‌സാന്ദ്രയുടെ ജീവിതത്തിലെ സങ്കീർണ്ണമായ പല പാളികളും തുറക്കപ്പെടുകയാണ്. നഗരത്തിലെ ഇറുകിയ ജനസഞ്ചയത്തിനുള്ളിൽ കുഴിച്ചിട്ട പല രഹസ്യങ്ങളും അയാൾ വലിച്ചു പുറത്തിടാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ നോവൽ മറ്റൊരു തലത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

സമൃദ്ധമായി വികസിപ്പിച്ച കഥാപാത്രങ്ങളാണ് നോവലിലുള്ളത് . നോവലിൻ്റെ വലിപ്പം കൂടാൻ അതൊരു കാരണമാണെന്ന് തോന്നുന്നു .മറ്റൊരു കാര്യം ഡിറ്റക്റ്റീവ് പാട്രിക് ഹെഡ്‌സ്‌ട്രോമിൻ്റെത് ഒരു അതിമാനുഷിക കഥാപാത്രമല്ല എന്നുള്ളതാണ്. വായനക്കാരുമായി ഇടപഴകുന്ന ഒരു നായകനാണയാൾ. അന്വേഷണവുമായി മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ അയാളുടെ ബുദ്ധിയും സഹാനുഭൂതിയും മറ്റു മാനുഷിക ദുർബലതകളുമൊക്കെ നമുക്കു മുന്നിൽ വെളിപ്പെടും. അത്രമേൽ സങ്കീർണ്ണമായാണ് അയാളുടെ വ്യക്തിജീവിതം നോവലിൽ എഴുതി ചേർത്തിരിക്കുന്നത്.

കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പല രഹസ്യങ്ങളും മുൻകാല സംഭവങ്ങളുമൊക്കെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വ്യത്യസ്തമായ നിരവധി വ്യക്തിത്വങ്ങളുടെ ഒരു കൂട്ടം തന്നെ എഴുത്തുകാരി നോവലിൽ അവതരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട് . ഇരയുടെ മാതാപിതാക്കൾ മുതൽ അവളുടെ ബാല്യകാല സുഹൃത്തുക്കൾ വരെയുള്ള കഥാപാത്രങ്ങൾ ആഴത്തിലും സൂക്ഷ്മതയിലും ഇവിടെ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട് .

കഥയുടെ മുന്നോട്ടുള്ള ഗതിയിൽ വിഷാദവും അസ്വസ്ഥതയും കൂടിക്കലർന്ന ഒരു അവസ്ഥയിൽ നോവൽ എത്തിച്ചേരുന്നുണ്ട് . സ്കാൻഡിനേവിയലിലെ ഭൂപ്രകൃതിയും, അവിടുത്തെ കടുത്ത ശൈത്യകാലവും വിജനമായ സൗന്ദര്യവുമൊക്കെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വൈകാരികാവസ്ഥകളുടെ ഒരു പ്രതിഫലനമായാണ് അനുഭവപ്പെടുന്നത്. കഥാപാത്രങ്ങളുടെ കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ സങ്കീർണ്ണതകൾ, വ്യക്തിജീവിതത്തിലെ ദുരന്തത്തിന്റെ ആഘാതം, ഭൂതകാലവും വർത്തമാനവും തമ്മിലുള്ള പരസ്പരബന്ധം എന്നിവയൊക്കെ സമൃദ്ധമായി അടയാളപ്പെടുത്താൻ എഴുത്തുകാരി ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട് . .

ട്വിസ്റ്റുകകളെ കൃത്യമായി പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നതിൽ ലക്ക്ബെറിയുടെ ആഖ്യാന വൈദഗ്ദ്ധ്യം പലയിടങ്ങളിലും പ്രകടമാണ്. തങ്ങൾ സത്യം തുറന്നുകാട്ടിയെന്ന് വായനക്കാർ വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ അപ്രതീക്ഷിതമായ വെളിപ്പെടുത്തലുകളിലൂടെ അവരെ തിരികെയിരുത്താൻ ഒരു പരിധി വരെ അവർക്ക് സാധിച്ചിട്ടുമുണ്ട് . ഉദ്വേഗം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് തന്നെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മാനസിക ആഴങ്ങൾ ആസ്വദിക്കാൻ വായനക്കാർക്ക് വഴിയൊരുക്കുന്നതിൽ അവർ ഒരുപരിധി വരെ വിജയിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് പറയാം. .

രഹസ്യങ്ങളുടെ സങ്കീർണ്ണമായ വലയും, വേട്ടയാടുന്ന അന്തരീക്ഷവും കൊണ്ട് വായനക്കാരെ ആകർഷിക്കുന്ന, ആവേശകരവും ചിന്തിപ്പിക്കുന്നതുമായ ഒരു നോവലായി കമീല ലക്ബെറിയുടെ മഞ്ഞു രാജകുമാരിയെ വിശേഷിപ്പിക്കാം . കഥാപാത്രവികസനത്തിന്റെ ആഴം, തണുത്തുറഞ്ഞ സ്കാൻഡിനേവിയൻ പശ്ചാത്തലം, ഗഹനമായ തീമുകളുടെ പര്യവേക്ഷണം എന്നിവ ഈ നോവലിനെ അതിന്റേതായ ഒരു ക്ലാസിലേക്ക് ഉയർത്തുന്നുമുണ്ട്.

സ്വഭാവവികസനത്തിലും, സൂക്ഷ്മവിവരണങ്ങളിലുമുള്ള ലക്ബെറിയുടെ ശ്രദ്ധ നോവലിനെ സമ്പന്നമാക്കുമ്പോൾ തന്നെ ചില വായനക്കാർക്ക് നോവൽ വായന ചിലപ്പോൾ അൽപ്പം മന്ദഗതിയിലായേക്കാം. ഇതിവൃത്തത്തിന്റെ ക്രമാനുഗതമായ വികാസം, ആഴത്തിലുള്ള അനുഭവത്തിന്റെ അവിഭാജ്യഘടകമാണെങ്കിലും മഞ്ഞു രാജകുമാരിയെന്ന ഈ നോവൽ , വേഗതയേറിയ ക്രൈം ത്രില്ലർ അന്വേഷിക്കുന്നവരുടെ ക്ഷമ പരീക്ഷിച്ചേക്കാൻ നല്ല സാധ്യതയുണ്ട്

സിക്സ്ഇയർപ്ലാൻബുക്സ് ആണ് പുസ്തകം മലയാളത്തിൽ പുറത്തിറക്കിയിരിക്കുന്നത്, വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത് ശ്രീദേവി വടക്കേടത്തും. 480 പേജുകളുള്ള പുസ്തകത്തിന്റെ വില 596 രൂപ.

വളരെ വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് കേരളം രൂപീകരിക്കുന്നതിനുമൊക്കെ മുമ്പ് മദ്രാസിൽ നടന്ന കൊലപാതക കേസുകളെക്കുറിച്ചാണ് ജി.ആർ ഇന്ദുഗോപന്റെ ‘മർഡർ ഇൻ മദ്രാസ്’ എന്ന ഈ ചെറുപുസ്തകത്തിലുള്ളത്. കഴിഞ്ഞ വർഷം മാതൃഭൂമി വാരാന്തപ്പതിപ്പിൽ നമ്മളിൽ ചിലരെങ്കിലും വായിച്ചിട്ടുണ്ടാകണം ഇതിലെ കഥകൾ. സ്വന്തമായ ഒരു സൃഷ്ടിയല്ലെന്നും ലഭ്യമായ സ്രോതസ്സുകളെ യുക്തിയുപയോഗിച്ച് കൂട്ടിയോജിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്തിട്ടുള്ളതെന്ന് തുടക്കത്തിലേ എഴുത്തുകാരൻ സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.

എഗ്മോറിൽ നിന്നും രാമേശ്വരം ധനുഷ്കോടിയിലേക്ക് പോയിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ടെയിനിൽ അസഹനീയമായ ദുർഗന്ധം പൊട്ടിപുറപ്പട്ടതിനെതുടർന്ന് നടത്തിയ തിരച്ചിലിൽ സീറ്റിനടിയിലെ പെട്ടിയിൽ നിന്നും കിട്ടിയത് ഒരു പുരുഷ ശരീരം. കൈകാലുകൾ വെട്ടിമാറ്റിയ നിലയിലായിരുന്നെങ്കിലും തലമാത്രം ഇല്ല. അവിടെ തുടങ്ങുന്നു അന്വേഷണം.കുപ്രസിദ്ധമായ അളവന്തർ കൊലപാതകകേസായിരുന്നു ഇത്. സംഭവം നടക്കുന്നത് 1962 ഓഗസ്റ്റിലാണെന്ന് പുസ്തകത്തിൽ തെറ്റായാണ് കൊടുത്തിട്ടുള്ളത്. 1952 ലാണ് തമിഴ്നാട്ടിൽ വളരെ ഒച്ചപ്പാടുണ്ടാക്കിയ ഈ സംഭവം നടക്കുന്നത്.

രണ്ടാമത്തെ സംഭവം 1919-20 കാലഘട്ടത്തിൽ നടന്ന ക്ലെമന്റ് ഡെലേഹേ വധക്കേസാണ്.ഡെലേഹേ ,ക്യൂൻ മേരിസ് കോളേജിലെ പ്രിൻസിപ്പലായിരുന്നു. പിന്നീട്
ജന്മിമാരുടെ മക്കൾക്കുള്ള കോളേജായ ന്യൂവിംഗ്ടൺ ഹൗസിൽ പ്രിൻസിപ്പലായി വന്നു. അത്താഴത്തിനു ശേഷം ഉറങ്ങാൻ പോകുമ്പോൾ തലയിൽ വെടിയേറ്റ് ഡെലേഹേ കൊല്ലപ്പെടുകയാണ്.ഇനിയും തെളിയിക്കപ്പെടാത്ത കേസുകളുടെ കൂട്ടത്തിലാണ് ഇതും .

രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധത്തിന്റെ അവസാന സമയങ്ങളിൽ മദ്രാസിൽ നടന്ന ലക്ഷ്മികാന്തൻ വധക്കേസാണ് പുസ്തകത്തിലെ മൂന്നാമത്തേതും അവസാനത്തേതും.മദ്രാസ് സിനിമമേഖലയെ പിടിച്ചുകുലുക്കിയ കേസായിരുന്നു ഇത്. അത്യന്തം നിഗൂഢ ജീവിതം നയിച്ചിരുന്ന ലക്ഷ്മി കാന്തൻ ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ മാത്രമല്ല മരണത്തിലും ഒട്ടേറെപ്പേരുടെ ജീവിതത്തെ കുളം തോണ്ടി. അതിൽ ഒരു പ്രധാനി തമിഴ്നാട്ടിലെ ഒരു സൂപ്പർ സ്റ്റാറായിരുന്നു. ഇന്നും ഒരു തെളിയാ കേസായി തുടരുന്നതാണ് ലക്ഷ്മികാന്തൻ വധക്കേസ്.പുസ്തകത്തിൽ ലക്ഷ്മികാന്തന്റെ ആന്തമാൻ ജയിൽ വാസത്തിന്റെ വർഷവും തെറ്റായാണ് കൊടുത്തിരിക്കുന്നത്.

ഉദ്വേഗപൂർണ്ണമായ അവതരണശൈലിയായതു കൊണ്ട് വായിച്ചു പോകാൻ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല.ഒരു പത്രറിപ്പോർട് വായിക്കുന്നപോലെ വായിച്ചു പോകാം. മൂന്ന് കേസുകളെ കുറിച്ചും നേരത്തെ മാതൃഭൂമിയിൽ വായിച്ചിട്ടുള്ളവർ വീണ്ടും തല വെച്ചു കൊടുക്കേണ്ടതില്ല. ഓൺലൈൻ എഡിഷനിൽ തുടർപരമ്പര രൂപത്തിലും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ഇവയെല്ലാം ഇപ്പോഴും അവിടെ തന്നെ കിടപ്പുണ്ട്. കോളിളക്കം സൃഷ്ടിച്ച കേസുകളായതു കൊണ്ട് നെറ്റിൽ വെറുതെ ഒന്നു പരതേണ്ട താമസമേയുള്ളൂ. കേസിനെ കുറിച്ചുള്ള അനേകം വിവരങ്ങൾ നിരവധി ലിങ്കുകളിൽ നിങ്ങളുടെ വിരൽ തുമ്പിൽ തന്നെ ലഭ്യമാണ്. മുകളിൽ സൂചിപ്പിച്ചപ്പോലെ ലേഖന പരമ്പര പുസ്തകമായപ്പോൾ നിരവധി തെറ്റുകൾ കടന്നു കൂടിയിട്ടുണ്ട്. അവയെല്ലാം അടുത്ത പതിപ്പിലെങ്കിലും തിരുത്തിയാൽ നന്നായിരുന്നു.

വിവർത്തനത്തിൽ നഷ്ടപ്പെടുന്നതെന്താണോ അതെത്രെ കവിത എന്നു പറഞ്ഞത് റോബർട്ട് ഫോസ്റ്റാണ്. ഇവിടെ ഈ പുസ്തകത്തിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടത് അതിന്റെ ആത്മാവാണെന്ന് ഞാൻ പറയും. അഗതാ ക്രിസ്റ്റിയുടെ ചില കുറ്റാന്വേഷണ കഥകളാണ് സിസി ബുക്സ് ഇറക്കിയ ‘മൂന്നു കുരുടൻ ചുണ്ടെലികളും മറ്റു കഥകളും’ എന്ന പുസ്തകത്തിലുള്ളത്.

പൊയ്റോട്ട് ആൻഡ് ദി റെഗുലർ കസ്റ്റമർ, ദി കിഡ്നാപ്പിങ്ങ് ഓഫ് ജോണി വേവർലി , ദി തേർഡ് ഫോർ ഫ്ലാറ്റ് തുടങ്ങിയ കഥകളൊക്കെ വായിച്ചിട്ടുള്ളവർ ഇതിന്റെ മലയാള പരിഭാഷ, വെറുതെ സമയം കൊല്ലാൻ വേണ്ടി മാത്രം വായിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം വായിക്കാനെടുക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.ശരാശരി നിലവാരത്തിൽ താഴെയുള്ള , നാടകീയത മുഴച്ചു നിൽക്കുന്ന ചെടിപ്പിക്കുന്ന വിവർത്തന ഭാഷ നിങ്ങളെ നിരാശരാക്കിയില്ലെങ്കിൽ അത്ഭുതമെന്നേ പറയേണ്ടൂ.

തൊണ്ടിമുതലും ദൃക്സാക്ഷിയും എന്ന സിനിമയിൽ എസ്ഐ. സാജൻ മാത്യു എന്ന കഥാപാത്രത്തിലൂടെ നമുക്കെല്ലാവർക്കും സുപരിചിതനായ സിബി തോമസ് എന്ന പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ ആദ്യ നോവലാണ് കുറ്റസമ്മതം എന്ന ക്രൈം ത്രില്ലർ. ചേനകല്ല് എന്ന സ്ഥലത്തെ ഒരു വാടകമുറിയിൽ ഒരാൾ മരിച്ചു കിടക്കുന്നുവെന്ന ഫോൺ കോളിലൂടെയാണ് നോവലിലെ സംഭവ പരമ്പരകൾ തുടങ്ങുന്നത്. വേലേശ്വരം സർക്കിളായ സാബു തോമസാണ് അന്വേഷണത്തിനായി ഇറങ്ങുന്നത്. ചേനകല്ലിനടുത്തുള്ള ക്വാറിയിലേക്കും പരിസരങ്ങളിലേക്കും അന്വേഷണം വ്യാപിക്കുന്നതിന് മുന്പെ പ്രതിയെ പോലീസ് കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്തു. തൊണ്ടിമുതലും ദൃക്സാക്ഷിയും സിനിമയിലെ സാജൻ മാത്യുവിലൂടെ കാസർകോഡൻ പശ്ചാത്തലം മനസ്സിൽ കേറിപ്പറ്റിയതുകൊണ്ടാകണം ഈ നോവലിലെ കഥാപരിസരത്തെ അവിടെ എളുപ്പം പ്രതിഷ്ഠിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.

പൊതുവേ ഇത്തരം നോവലുകളിൽ പരീക്ഷിച്ചു കാണാറുള്ള കുറ്റവാളിയെയോ അതിന്റെ മോട്ടീവിനെയോ അവസാനം മാത്രം വെളിപ്പെടുന്ന രീതിയിൽ നിന്നും വഴുതിമാറിക്കൊണ്ട് ആദ്യത്തെ മൂന്നു നാലു അദ്ധ്യായങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ പ്രതിയെയും, അതിന്റെ പിന്നിലെ ഉദ്ദേശ്യത്തെയും വലിച്ചു പുറത്തിടുകയാണ് ഇതിലെ അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥനായ സാബു തോമസ്. പിന്നീട് കഥ വേറൊരു തലത്തിലേക്ക് ,കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വൈകാരിക പരിസരങ്ങളിലേക്ക് പറിച്ചു നടുകയാണ് എഴുത്തുകാരൻ ചെയ്തിരിക്കുന്നത് . ആദ്യത്തെ വളരെ കുറച്ചു അദ്ധ്യായങ്ങൾ കഴിയുമ്പോൾ തന്നെ പ്രതി ആരായിരിക്കും എന്നൂഹിക്കാൻ വായനക്കാർക്കു കഴിഞ്ഞേക്കും . പ്രതിയെ കണ്ടെത്തികഴിഞ്ഞ സ്ഥിതിയ്ക്ക് ഇനി എന്തായിരിക്കും കഥയുടെ ഗതിയെന്ന് സ്വാഭാവികമായും കരുതാൻ പോന്ന വഴികളിൽ കൂടി തന്നെയാണ് നോവൽ പീന്നീട് സഞ്ചരിക്കുന്നത്. നിയമം കർശനമായി അനുസരിച്ച് പോരുന്ന ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥന് തനിക്ക് നേരിടേണ്ടി വരുന്ന മാനസിക സംഘർഷങ്ങൾക്കാണ് നോവൽ കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നല്കിയിരിക്കുന്നത്. സാബു തോമസിന്റെ കുടുംബബന്ധത്തിന്റെ തീവ്രതകളും, മനോനിലകളും നോവലിൽ കൂടുതലായി കടന്നു വരുന്നുണ്ട്. അയാൾ കാണുന്ന സ്വപനങ്ങളും അവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് കിടക്കുന്നത്. പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഒരു ക്ലൈമാക്സ് തന്നെയാണ് നോവലിൽ കാണാൻ കഴിയുക. ചിലയിടങ്ങളിൽ നാടകീയത മുറ്റിയ സംഭാഷണങ്ങൾ ഒരു പോരായ്മയായി അനുഭവപ്പെടുന്നുമുണ്ട് . ചിലത് വായനക്കാരുടെ യുക്തിയെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും സാധ്യതയുണ്ട്. നോവലിലെ ഒരു വാചകം നോക്കുക :ഹിന്ദി സംസാരിക്കുന്നതും,പൊലീസ് അന്വേഷിക്കുന്നയാളുമാകുമ്പോൾ അത് തീവ്രവാദിയോ കള്ളനോ ആകാം.ഇവിടെ പൊലീസ് അന്വേഷിക്കുന്ന ആൾ ഹിന്ദി സംസാരിക്കുന്നയാളാണെങ്കിൽ കള്ളനും തീവ്രവാദിയും ആയിരിക്കുമെന്ന പൊതു നിഗമനത്തിലേക്കെത്തിയതെങ്ങനെ എന്നു മനസ്സിലായില്ല.

ഉമാദത്തന്റെ കപാലത്തിലെ പോലെ ഭക്ഷണത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ആവർത്തിക്കുന്ന വിവരണങ്ങളും, സംഭാഷണത്തിലെ നാടകീയതയും ഇവിടെയും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുണ്ട് ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ ഉദ്വേഗവും,കുറ്റാന്വേഷണത്തിന്റെ ചടുല നീക്കങ്ങളുമൊക്കെ പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് പുസ്തകം വായിക്കാനിരിക്കുന്നവരെ തെല്ലും നിരാശപ്പെടുത്താൻ സാധ്യതയുള്ളൊരു നോവലായിരിക്കുമിത്.

2003ൽ സബ് ഇൻസ്പെക്ടറായി കേരള പോലീസ് അക്കാദമിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയ സിബി തോമസ് 2011 ൽ സർക്കിൾ ഇൻസ്പെക്ടറായി. 2014 ലും 2019 ലും ഡിറ്റക്ടീവ് എക്സലൻസിക്കുള്ള ബാഡ്ജ് ഓഫ് ഓണർ സ്വന്തമാക്കിയ ആളാണ് ഇദ്ദേഹം.

2015 ൽ സ്തുത്യർഹ സേവനത്തിനുള്ള മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ പൊലീസ് മെഡലും നേടിയിട്ടുണ്ട്. രാജീവ് രവി-ആസിഫ് അലി കൂട്ടുകെട്ടിലെ കുറ്റവും ശിക്ഷയും എന്ന സിനിമയുടെ കഥയും ഇദ്ദേഹത്തിന്റേതാണ്.ഇപ്പോൾ കേരളാ പൊലീസിലെ വിജിലൻസ് ആന്റ് ആന്റി കറപ്ഷൻ ബ്യൂറോയിൽ ഇൻസ്പെക്ടറാണ് സിബി തോമസ്.പുസ്തകത്തിന്റെ അവതാരിക എഴുതിയിരിക്കുന്നത് ഋഷിരാജ് സിംഗ് ഐ പി എസ്സാണ്. മാതൃഭൂമി ബുക്സ് പുറത്തിറക്കിയ പുസ്തകത്തിന്റെ വില 260 രൂപ.