2025 ഏപ്രിൽ 13, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള സാഹിത്യാസ്വാദകരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു ദുഃഖവാർത്തയുമായാണ് പുലർന്നത്. ലാറ്റിനമേരിക്കൻ സാഹിത്യത്തിലെ അതികായനും നോബൽ സമ്മാന ജേതാവുമായ മാരിയോ വർഗാസ് യോസ, പെറുവിൻ്റെ തലസ്ഥാനമായ ലിമയിലെ വസതിയിൽ, തൻ്റെ 89-ാം വയസ്സിൽ, പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞു. മക്കളായ അൽവാരോ, ഗൊൺസാലോ, മോർഗാന എന്നിവർ ഈ വാർത്ത ഔദ്യോഗികമായി സ്ഥിരീകരിച്ചു. കുടുംബത്തിൻ്റെ സ്വകാര്യതയെ മാനിച്ച്, പൊതുപരമായ ചടങ്ങുകൾ ഒഴിവാക്കി മൃതദേഹം ദഹിപ്പിക്കുമെന്നും അവർ അറിയിച്ചു

1936 മാർച്ച് 28 ന് പെറുവിലെ അരെക്വിപ്പയിൽ ജനിച്ച യോസയുടെ ജീവിതം അനുഭവങ്ങളുടെ തീച്ചൂളയിൽ വാർത്തെടുത്തതായിരുന്നു. ജനനത്തിനു മുൻപേ വേർപിരിഞ്ഞ പിതാവിനെ പത്താം വയസ്സിൽ കണ്ടുമുട്ടിയതും , ലിമയിലെ ലിയോൺസിയോ പ്രാഡോ സൈനിക സ്കൂളിലെ “നരകതുല്യമായ” അനുഭവങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ വ്യക്തിത്വത്തെയും എഴുത്തിനെയും ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിച്ചു. ഈ അനുഭവങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ആദ്യ നോവലായ The Time of the Hero എന്ന കൃതിക്ക് നിമിത്തമായി. അധികാര ഘടനകളോടും അടിച്ചമർത്തലിനോടുമുള്ള അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ സംവേദനക്ഷമതയും വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള അടങ്ങാത്ത ദാഹവും അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കൃതികളിലെ പ്രധാന പ്രമേയങ്ങളായി മാറി. 2010-ൽ നോബൽ സമ്മാനം നൽകി സ്വീഡിഷ് അക്കാദമി ആദരിച്ചതും അധികാര ഘടനകളെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ സൂക്ഷ്മമായ പഠനങ്ങളെയും വ്യക്തിയുടെ ചെറുത്തുനിൽപ്പിൻ്റെയും പരാജയത്തിൻ്റെയും മൂർച്ചയുള്ള ചിത്രീകരണങ്ങളെയുമായിരുന്നു.

ലിമയിലെ സാൻ മാർക്കോസ് നാഷണൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ നിയമം പഠിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ പത്രപ്രവർത്തകനായും അദ്ദേഹം പ്രവർത്തിച്ചു. നോവലിസ്റ്റ്, ഉപന്യാസകാരൻ, പത്രപ്രവർത്തകൻ, രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകൻ, അദ്ധ്യാപകൻ എന്നിങ്ങനെ വിവിധ മേഖലകളിൽ അദ്ദേഹം തൻ്റെ വ്യക്തിമുദ്ര പതിപ്പിച്ചു. ഗബ്രിയേൽ ഗാർസിയ മാർക്കേസ്, കോർത്തസാർ തുടങ്ങിയ ഇതിഹാസങ്ങൾക്കൊപ്പം ലാറ്റിനമേരിക്കൻ സാഹിത്യത്തിലെ “ബൂം” തലമുറയുടെ അവസാനത്തെ കണ്ണിയായിരുന്നു യോസ. സാർവത്രിക വിഷയങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്ത അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കൃതികൾക്ക് ലോകമെമ്പാടും വലിയ സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്നു. മറ്റ് ബൂം എഴുത്തുകാരെക്കാൾ അന്താരാഷ്ട്രതലത്തിൽ കൂടുതൽ സ്വാധീനം ചെലുത്താൻ യോസയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.

രാഷ്ട്രീയ ത്രില്ലറുകൾ, ചരിത്ര നോവലുകൾ, സാമൂഹിക ഹാസ്യം, ലൈംഗികതയുടെ തീക്ഷ്ണമായ ആഖ്യാനങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ വൈവിധ്യമാർന്ന ശാഖകളിലൂടെയാണ് യോസയുടെ സാഹിത്യലോകം സഞ്ചരിച്ചത്. 1963-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ The Time of the Hero മുതൽ 2023-ൽ ഇറങ്ങിയ I Give You My Silence വരെ നീളുന്ന ആ യാത്ര അവിസ്മരണീയമാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോവലുകളെക്കാൾ നോൺ ഫിക്ഷൻ എഴുത്തും വായനക്കാർക്ക് വിരുന്നാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോൺ ഫിക്ഷനുകളാണ് ഞാനും കൂടുതൽ വായിച്ചിട്ടുള്ളത്. പലതും തീവില കാരണം നമുക്ക് അടുക്കാൻ സാധിക്കില്ല എന്ന കാരണം കൊണ്ട് തന്നെ മറ്റ് പല വഴികളിലൂടെ മിക്കതും സംഘടിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ എല്ലാ കൃതികളും ഇപ്പോഴും മുഴുവനായി വായിച്ചു തീർന്നിട്ടില്ല. George Plimpton എഡിറ്റ് ചെയ്ത് Modern ലൈബ്രറി പുറത്തിറക്കിയ “Latin American Writers At Work” എന്ന പുസ്തകത്തിൽ യോസയുമായുള്ള ഒരു അഭിമുഖം ചേർത്തിട്ടുണ്ട്. ഒരുപിടി മികച്ച ചോദ്യങ്ങളും അതിനേക്കാൾ മികച്ച ഉത്തരങ്ങളും ഇതിൽ വായിക്കാം. Susannah Hunnewell ആണിതിന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് വിവർത്തനം. മലയാളത്തിൽ വി രവികുമാർ ഇതിന്റെ പരിഭാഷ ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.

The Green House (1965), Conversation in The Cathedral (1969),Captain Pantoja and the Special Service (1973), Aunt Julia and the Scriptwriter, (1977),The War of the End of the World ( 1981), The Feast of the Goat ( 2000) എന്നിവ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ നാഴികക്കല്ലുകളായ കൃതികളിൽ ചിലതുമാത്രം. ഓരോ നോവലും അധികാര ഘടനകളെയും അഴിമതി, അടിച്ചമർത്തൽ എന്നിവയെയും വ്യക്തിയുടെ ചെറുത്തുനിൽപ്പിനെയും വ്യത്യസ്ത കോണുകളിൽ നിന്ന് സമീപിച്ചു. ലാറ്റിനമേരിക്കൻ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ കീറിമുറിക്കാൻ അദ്ദേഹം ഫിക്ഷനെ ഒരു ശസ്ത്രക്രിയ ഉപകരണം പോലെ ഉപയോഗിച്ചു.

യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഊന്നിയുള്ള ചരിത്രപരമായ അടിത്തറയും , ഫോക്നറെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന സങ്കീർണ്ണമായ ആഖ്യാന ഘടനകളും , സംഭാഷണങ്ങൾ ഇടകലർത്തുന്ന രീതിയും , മോഡേണിസത്തിൻ്റെയും പോസ്റ്റ്മോഡേണിസത്തിൻ്റെയും സമന്വയവും യോസയുടെ രചനാശൈലിയെ ,മികച്ചു നിർത്തുന്നു . ഫ്ലോബേർ, സാർത്ര്, ഫോക്നർ തുടങ്ങിയവരുടെ സ്വാധീനം അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ എഴുത്തിൽ കാണാമെങ്കിലും , തനതായ ഒരു പാത വെട്ടിത്തുറക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് സാധിച്ചു.

ക്യൂബൻ വിപ്ലവത്തിൻ്റെ ആദ്യകാല അനുഭാവിയായിരുന്ന യോസ, പിന്നീട് വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യങ്ങൾക്ക് വിലകൽപ്പിക്കുന്ന ലിബറലിസത്തിൻ്റെ ശക്തനായ വക്താവായി മാറി. 1971-ലെ “പഡില്ല സംഭവം” ഈ മാറ്റത്തിലെ ഒരു നിർണ്ണായക ഘട്ടമായിരുന്നു. 1990-ൽ പെറുവിൻ്റെ പ്രസിഡൻ്റ് സ്ഥാനത്തേക്ക് മത്സരിച്ചെങ്കിലും അൽബെർട്ടോ ഫ്യൂജിമോറിയോട് പരാജയപ്പെട്ടു. ഈ പരാജയത്തെത്തുടർന്ന് അദ്ദേഹം സ്പെയിനിലേക്ക് താമസം മാറുകയും സ്പാനിഷ് പൗരത്വം നേടുകയും ചെയ്തു. എങ്കിലും, ഒരു പൊതു ബുദ്ധിജീവിയെന്ന നിലയിൽ അദ്ദേഹം ലാറ്റിനമേരിക്കൻ രാഷ്ട്രീയത്തെയും ലോകകാര്യങ്ങളെയും കുറിച്ച് തൻ്റെ “പിയേദ്ര ഡി ടോക്” എന്ന കോളത്തിലൂടെയും മറ്റ് ലേഖനങ്ങളിലൂടെയും നിരന്തരം അഭിപ്രായങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ലാറ്റിനമേരിക്കയിലെ ഇടതുപക്ഷ നേതാക്കളെ നിശിതമായി വിമർശിച്ച അദ്ദേഹം , ചില വലതുപക്ഷ നേതാക്കളെ പിന്തുണച്ചത് വിവാദങ്ങൾക്കും വഴിവെച്ചു.

ലാറ്റിനമേരിക്കൻ ബൂം തലമുറയിലെ അതികായന്മാരായിരുന്ന യോസയും ഗബ്രിയേൽ ഗാർസിയ മാർക്കേസും ആദ്യകാലത്ത് അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു . ഇരുവരും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം 1976-ൽ മെക്സിക്കോ സിറ്റിയിൽ വെച്ച് യോസ മാർക്കേസിനെ ഇടിച്ചതോടെ എന്നെന്നേക്കുമായി അവസാനിച്ചു. ഈ വേർപിരിയലിൻ്റെ കാരണം വ്യക്തിപരമോ രാഷ്ട്രീയമോ എന്നത് ഇന്നും ദുരൂഹമായി തുടരുന്നു.ഈ സംഭവത്തിന്റെ പല ഭാഷ്യങ്ങൾ നിലവിലുണ്ട് . ശൈലിയിലും പ്രമേയങ്ങളിലും ഇരുവരും വ്യത്യസ്ത ധ്രുവങ്ങളിലായിരുന്നു. യോസയുടെ ബൗദ്ധിക വിശകലനവും ഘടനാപരമായ സങ്കീർണ്ണതയും യാഥാർത്ഥ്യത്തോടുള്ള പ്രതിബദ്ധതയും ഒരു വശത്ത്, മാർക്കേസിൻ്റെ മാജിക് റിയലിസവും കാവ്യാത്മക ഗദ്യവും ഐതിഹ്യ നിർമ്മാണവും മറുവശത്ത്. ആരാണ് മികച്ചത് എന്നതിനേക്കാൾ, ലാറ്റിനമേരിക്കൻ സാഹിത്യത്തിന് ഇരുവരും നൽകിയ അതുല്യമായ സംഭാവനകളാണ് പ്രധാനം. യോസയുടെ “കനം” നിലകൊള്ളുന്നത് യാഥാർത്ഥ്യത്തിൻ്റെയും അധികാരത്തിൻ്റെയും നിശിതമായ വിശകലനത്തിലും, വിശാലമായ രചനാ വൈവിധ്യത്തിലും, സജീവമായി ഇടപെടുന്ന ഒരു പൊതു ബുദ്ധിജീവിയെന്ന നിലയിലുള്ള അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ റോളിലുമാണ്. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ മാർക്കേസിനെക്കാൾ ഒരുപടി മുന്നിൽ വരും യോസ.

2010-ലെ നോബൽ സമ്മാനം യോസയുടെ കിരീടത്തിലെ പൊൻതൂവലായി.സെർവാൻ്റസ് പ്രൈസ് (1994) , റോമുലോ ഗാലെഗോസ് പ്രൈസ് (1967) , പ്രിൻസ് ഓഫ് അസ്റ്റൂറിയാസ് അവാർഡ് (1986) തുടങ്ങി നിരവധി പുരസ്കാരങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ തേടിയെത്തി. റിയൽ അക്കാദമിയ എസ്പാനോളയിലും (1996) ഫ്രഞ്ച് ഭാഷയിൽ എഴുതാത്ത ആദ്യ വ്യക്തിയെന്ന നിലയിൽ അക്കാദമി ഫ്രാങ്കൈസിലും (2023) അംഗത്വം ലഭിച്ചത് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ആഗോള പ്രസക്തിക്ക് അടിവരയിടുന്നു.

മാരിയോ വർഗാസ് യോസ വിടവാങ്ങുമ്പോൾ, ലോകസാഹിത്യത്തിന് നഷ്ടമാകുന്നത് കേവലം ഒരു എഴുത്തുകാരനെയല്ല, മറിച്ച് ഒരു സാമൂഹിക വിമർശകനെയും എല്ലാറ്റിനുമുപരിയായി വാക്കിൻ്റെ കരുത്തിൽ അടിയുറച്ച് വിശ്വസിച്ച ഒരു മനുഷ്യനെകൂടിയാണ്. അധികാരത്തിൻ്റെ ഇടനാഴികളിലൂടെയും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ സങ്കീർണ്ണതകളിലൂടെയും അദ്ദേഹം നടത്തിയ യാത്രകൾ അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ അനശ്വരമായി നിലനിൽക്കും. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കൃതികൾ വരും തലമുറകൾക്കും പ്രചോദനവും വെളിച്ചവുമായി തുടരും, കാരണം യോസയുടെ വാക്കുകൾക്ക് മരണമില്ല.

യോസയ്ക്ക് വിട !!

വിയോഗങ്ങളെ എങ്ങനെ അഭിമുഖീകരിക്കുകയും വിശദീകരിക്കുകയും എന്നൊന്നും യാതൊരു ധാരണയുമില്ലാത്ത ആളുകൾ അത്തരം പ്രതിസന്ധികളെ എങ്ങനെയൊക്കെ കൈകാര്യം ചെയ്യുമെന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ല.. എന്തായിരിക്കും അവരുടെ മനസ്സിൽ അപ്പോളെന്ന് പ്രവചിക്കാൻ കഴിയുക അസാധ്യം. ഒറ്റ വാക്കിൽ ആദരാഞ്ജലികളിൽ ഒതുക്കുകയോ ചിലപ്പോൾ മരണപ്പെട്ടവരുമായി മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന ഓർമ്മകളിൽ മുങ്ങാംകുഴിയിടുകയോ ചെയ്യാം. ഇന്നസെന്റിനെകുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ സമൃദ്ധമായ ഓർമ്മകൾ കൂടുതലും സിനിമയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടായിരിക്കും .. ഇരിഞ്ഞാലക്കുടക്കാർക്ക് ഇന്നസെന്റിനെ മാറ്റി നിർത്തി ഒരു ചരിത്രമെഴുത്ത് അസാധ്യമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. രാഷ്ട്രീയത്തിലായാലും, സിനിമയുടെ കാര്യമെടുത്തായാലും അഭിമാനിക്കാനുള്ള പലവകകാരണങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു ഞങ്ങൾ ഇരിഞ്ഞാലക്കുടക്കാർക്ക് .‘പാർപ്പിടം’ എന്നായിരുന്നു ഇന്നസെന്റിന്റെ വീടിന്റെ പേര്. പലരുടെയും ‘നിങ്ങളുടെ വീടെവിടെയാ ‘എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഇരിഞ്ഞാലക്കുടക്കടുത്ത് എന്നു മറുപടി പറയുമ്പോൾ ഉടനെ വരുന്ന അടുത്ത ചോദ്യം ‘നമ്മുടെ ഇന്നസെന്റിന്റെ വീടിനടുത്താണോ’ എന്നാണ്.. പതിയെ പതിയെ ‘ടോവിനോയുടെ വീടിനടുത്താണോ’ എന്നതിലേക്ക് ആ മറുചോദ്യം ഇപ്പോൾ പരിണമിച്ചിട്ടുണ്ട്. കൈരളി ടിവിയിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു ഇന്നസെന്റിന്റെ എപ്പിസോഡുകൾ നീണ്ട ഒരു പരിപാടിയുണ്ടായിരുന്നു. സ്വന്തം ജീവിതത്തെയും അനുഭവങ്ങളെയും കുറിച്ചുള്ള ഏതോ ഒരു പരിപാടിയായയിരുന്നു അത്. കഥകൾ പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു അദ്ദേഹം കിഴുത്താണിയിലുള്ള ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ അടുത്തുവരെ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. അന്ന് പറഞ്ഞ കഥയിലെ ഒരു വിശേഷ കഥാപാത്രത്തെ ശരിക്കും പിടികിട്ടാത്തതുകൊണ്ടു ആ പ്രദേശം മുഴുവൻ ആ വ്യക്തിയെ തിരക്കി നിരവധി അന്വേഷണങ്ങൾ നടത്തിയിട്ടുണ്ട് ചിലർ .ഒടുവിൽ ആളെ പിടികിട്ടിയോ എന്നറിഞ്ഞുകൂടാ. അഥവാ പിടികിട്ടിയാലും പുറത്തു പറയാനും സാധ്യതയില്ല. നുറുങ്ങുസംഭവങ്ങളെ പോലും സൂക്ഷ്മമായി ഓർത്തിരിക്കാനും അത് നർമ്മത്തിൽ കൂടി കഥ പറയാനുള്ള ഒരു അസാദ്ധ്യ കഴിവുണ്ടായിരുന്നു ഇന്നസെന്റിന്. പറഞ്ഞ കഥകളിൽ എത്രത്തോളം വാസ്തവമുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ഒരു സംശയവും തോന്നിപ്പിക്കാത്ത വിധത്തിലായിരുന്നു ഓരോ കഥപറച്ചിലും. ചില സമയത്ത് അതിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ നമ്മുക്ക് ചുറ്റിലുമുള്ള ,നമുക്കറിയുന്നവരായിരുന്നതുകൊണ്ട് അത്തരമൊരു സംശയം ആരും ഉന്നയിക്കാൻ സാധ്യതയില്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഇന്നസെന്റിന്റെ കഥകൾ എല്ലാം സത്യമാണെന്ന് തന്നെ എല്ലാവരും വിശ്വസിച്ചുപോന്നു . ഐ. എസ്.ആർ.ഒ മുൻ ചെയർമാനായിരുന്ന കെ രാധാകൃഷ്ണനും ഇന്നസെന്റും ഒരുമിച്ച് പഠിച്ചതായിരുന്നു . ഇരിഞ്ഞാലക്കുടകാരനായിരുന്ന കെ രാധാകൃഷ്ണനേക്കാളും ആത്മബന്ധം ആളുകൾക്ക് ഇന്നസെന്റുമായി ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നു തോന്നുന്നു.

ടാക്സി ഡ്രൈവറായിരുന്ന എന്റെ അച്ഛൻ അക്കാലത്ത് ഇരിഞ്ഞാലക്കുടയിലെ ടാക്സി മുതലാളിയായിരുന്ന എല്ലാവരും പോളേട്ടൻ എന്നു വിളിക്കുന്ന പോളിന്റെ അംബാസ്സഡർ കാറായിരുന്നു ഓടിച്ചിരുന്നത്.പോളേട്ടൻ വഴിയാണെന്നു തോന്നുന്നു ആദ്യകാലത്ത് ഇന്നസെന്റിന്റെ ചില ഓട്ടങ്ങൾ ഈ അംബാസ്സഡർ കാറിലായിരുന്നു. അത്തരമൊരു ഓട്ടത്തിനിടയിൽ ഒരു ദിവസം അച്ഛൻ ഇന്നസെന്റിനെയും കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ പടിക്കൽ കൊണ്ട് നിർത്തി.. സാധാരണ കാലത്ത് പോയാൽ വളരെ വൈകിയെ അച്ഛൻ വീടിലെത്താറുളളു.വണ്ടിയുടെ ട്രിപ്പ് ഷീറ്റ് എടുക്കാനോ അതോ മറന്നു വച്ച വേറെ എന്തൊ എടുക്കാനായിരിക്കണം അത്ര തിരക്കിനടയിലും അച്ഛൻ വീട്ടിലേക്കു വന്നത്.. ഇന്നസെന്റാണ് വണ്ടിയിൽ എന്നു നാട്ടുകാർ അറിഞ്ഞാൽ ഉറപ്പായും അവിടെ ആളുകൾ കൂടും. ഇറങ്ങില്ല എന്നു നൂറു ശതമാനം ഉറപ്പുള്ളതുകൊണ്ടും ഒരു മര്യാദയുടെ പുറത്ത് വീട്ടിലേക്കു കേറുന്നില്ലേ എന്നച്ഛൻ ചോദിച്ചു. ഹെയ് ഇപ്പോ ഇറങ്ങിയാൽ ശരിയാവില്ല എന്നു പറഞ്ഞ് ആ ക്ഷണം അപ്പോൾ തന്നെ മടക്കി അച്ഛന്റെ കൈയ്യിൽ വച്ച് കൊടുത്തു അച്ഛനെ രക്ഷിച്ചു. അച്ഛൻ ഇന്നസെന്റിനെയും കൂട്ടി വീട്ടിൽ വന്ന വിവരം ഞാനും അനിയനും പിന്നീടാണ് അറിയുന്നത്. ഞങ്ങൾ അന്നേരം സ്കൂൾ പൂട്ടി മാമന്റെ വീട്ടിൽ കളിച്ചു തിമിർത്തു നടക്കുകയായിരുന്നു. പിന്നീട് ഈ കഥകളൊക്കെ അമ്മ പറഞ്ഞറിഞ്ഞപ്പോൾ ‘എന്നാലും അച്ഛന് എന്തേലും പറഞ്ഞു ഇന്നസെന്റിനെ വീട്ടിലേക്കു വിളിക്കായിരുന്നു’ എന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞു . സ്കൂൾ തുറന്ന് ക്ലാസ്സിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ ഈ കഥകളൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾക്ക് ഒന്നു ഷൈൻ ചെയ്യാനുള്ള അവസരമായിരുന്നില്ലേ അച്ഛൻ കളഞ്ഞു കുളിച്ചത്. എന്നാലും ഞങ്ങൾ രണ്ടാളും ഇല്ലാത്ത വീട്ടിൽ ഇന്നസെൻറ് വരാതിരുന്നത് നന്നായി. ഇനി വരുമ്പോ എന്തായാലും വീട്ടിലേക്കു ക്ഷണിക്കണം എന്നു അച്ഛനെ അവർത്തിച്ചോർമ്മിപ്പിച്ചെങ്കിലും പിന്നീടെപ്പോഴോ പോളേട്ടന്റെ കാർ വാടകക്കു വിളിക്കുന്നത് ഇന്നസെൻറ് നിർത്തിയിരുന്നു. സ്വന്തമായി കാറോ മുഴുവൻ സമയ ഡ്രൈവറോ കിട്ടിയതാകാം കാരണം. എന്നാലും ഇന്നസെന്റിനെ കുറച്ചൊക്കെ ഓട്ടങ്ങൾ പോളേട്ടൻ വഴിക്കു തന്നെ അച്ഛന് കിട്ടിയിട്ടുണ്ട് എന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

ഇരിഞ്ഞാലകുടയിലെ മറ്റൊരു പോളേട്ടന്റെ(എം സി പോൾ) സൂപ്പർമാർക്കറ്റിന്റെ തൊട്ടടുത്ത് തന്നെ ആയിരുന്നു ഇന്നസെന്റ് തുടങ്ങിയ മാർജിൻ ഫ്രീ സൂപ്പർമാർക്കറ്റ്. സമയം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ ഇന്നസെന്റ് അവിടെ കടയിൽ പോയിരിക്കും. തൃശൂർക്കും, ചാലക്കുടിക്കും , കൊടുങ്ങല്ലൂർക്കും പോകുന്ന ബസ്സുകളിലെ ആളുകൾ ആ സൂപ്പർമാർക്കറ്റെത്തുമ്പോൾ അങ്ങോട്ടേക്ക് ഒന്നു നോക്കും. പുള്ളി ചിലപ്പോ അവിടെ ഇരിപ്പുണ്ടാകും. അഥവാ അവിടെയൊന്നും കണ്ടില്ലെങ്കിൽ സിനിമയിൽ അഭിനയിക്കാൻ ‘പോയെക്കാവുംടാ’ എന്നു പറഞ്ഞാശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യും. തൊട്ടടുത്തുള്ള പോളേട്ടന്റെ എം.സി. പി സൂപ്പർമാർക്കറ്റിനോട് പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ പറ്റാത്തതുകൊണ്ടോ എന്തൊ പുള്ളിയുടെ പണ്ടത്തെ തീപ്പട്ടി കടപൂട്ടിയ പോലെ ഇതും അങ്ങട് പൂട്ടി.അക്കാര്യത്തെ കുറിച്ച് ചോദിക്കുമ്പോ പുള്ളി പറയും.. നോക്കുമ്പോ എംസിപ്പിയേക്കാളും തിരക്ക് ഇവിടെയായിരുന്നു. സംഭവം എന്താ.. ചൂട് കൂടുമ്പോ ആളുകള് കുറച്ചു തണുപ്പ് കിട്ടാനായി കടയിൽ കേറി നിക്കും . അത്ര തന്നെ .. ക്ഷീണമൊക്കെ മാറി കുറച്ചു കഴിയുമ്പോ ഒന്നും വാങ്ങാതെ ഇറങ്ങിപ്പോവേം ചെയ്യും. എന്തായാലും കട പൂട്ടിയ കഥയറിയാത്ത ആളുകൾ ബസ് അവിടെയെത്തുമ്പോൾ പിന്നെയും കുറെ കാലം ബസ്സിൽ നിന്നും തല പുറത്തേക്കിട്ട് നോക്കികൊണ്ടിരുന്നു .ആ സ്ഥലത്ത് ഇപ്പോ ഏതോ ബേക്കറിയോ ജ്യൂസ് കടയോ ആണുള്ളത്.

ആദ്യത്തെ തവണ ഇലക്ഷനു മൽസരിച്ചപ്പോൽ തോൽക്കുമോ എന്നു ടെൻഷൻ അടിപ്പിച്ചെങ്കിലും എല്ലാവരെയും അൽഭുതപ്പെടുത്തികൊണ്ട് ഇന്നസെൻറ് ജയിച്ചു കേറി. എന്നാലും ചാലക്കുടിയിൽ കാര്യമായി ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞതായി തോന്നിയില്ല. അല്ലെങ്കിൽ ചെയ്ത കാര്യങ്ങളൊന്നും താഴെക്കിടയിലുള്ള ആളുകൾക്കിടയിലെക്കെത്തിയില്ല എന്നു ആളുകളുടെ സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ തോന്നി. വെറുതെ പോലും ആളുകൾ ഇന്നസെന്റിനെ ചീത്ത വിളിക്കുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം കുടുംബത്തിലുള്ള ഒരാളെ ചീത്ത വിളിക്കുമ്പോളുള്ള ഒരു തരം വിഷമം ഞാനും കൊണ്ട് നടന്നു. ഇന്നസെൻറ് ഒരു മികച്ച പ്രതിനിധി ആണോ അല്ലയോ എന്നൊന്നും വിശകലനം ചെയ്യുന്നില്ല. അസുഖമുള്ള ആളായിരുന്നില്ലേ , അതിന്റെ അവശതകൾ കൊണ്ടൊക്കെയാകും എന്നു മനസ്സിനെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഓരോ തവണയും ക്യാൻസർ രോഗത്തെ സംബന്ധിച്ച വാർത്തകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ മുമ്പത്തെ പോലെ അതിനെയൊക്കെ അതിജീവിച്ച് വീണ്ടും സിനിമയിൽ സജീവമാകുമെന്ന് വിശ്വസിച്ചു. ഒരിക്കലും മരണം സംഭവിക്കില്ല എന്നു വെറുതെയെങ്കിലും നമ്മൾ ചിലരെകുറിച്ച് കരുതാറില്ലേ? അങ്ങനെ തോന്നിപ്പിച്ച ഒരാൾ ഇന്നസെന്റായിരുന്നു.

വിഷമം വന്നു കരഞ്ഞപ്പോൾ അതാരും കാണാതെയിരിക്കാൻ പെട്ടെന്ന് കിണറ്റിൻ കരയിൽപോയി തലയിൽ കൂടി വെള്ളം കോരിയൊഴിച്ച് ആ കണ്ണീരിനെ മറച്ച ഒരു സംഭവത്തെ കുറിച്ച് ഇന്നസെൻറ് എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. അന്നേരം കേറി വന്ന അപ്പൻ വറീത് ആ മകനോടു സംസാരിക്കുന്ന ഒരു സീനുണ്ട് . അതാകണം ഇന്നസെന്റ് എഴുതിയ പുസ്തകത്തിൽ എന്നെയും കരയിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്.

ഇനി ആ വായിൽ നിന്നും പുതിയ കഥകളൊന്നും കേൾക്കാൻ കഴിയില്ല , പറഞ്ഞു കേട്ട കഥകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും കേട്ടുകൊണ്ടേയിരിക്കാം, അത്ര മാത്രം. കഥകൾ കേൾക്കാൻ അത് പറയുന്നത് ഇന്നസെൻറ് ആണെങ്കിൽ കേട്ടിരിക്കാൻ ഒരു സുഖമുണ്ട്. പറയാൻ ബാക്കി വച്ച എത്രയോ കഥകൾ മാറ്റിവെച്ചാണ് ഇന്നസെൻറ് ഇപ്പോൾ യാത്രയായിരിക്കുന്നത്. ഇനി ദൈവത്തിന്റെ പറുദീസയിൽ നിത്യ വിശ്രമം..

ചികിത്സ ഫലിക്കുന്നത് രോഗിയുടെ മനസ്സിലൂടെയാണെന്നു ആദ്യം പറഞ്ഞത് ആരാണെന്നു അറിഞ്ഞുകൂടാ, എങ്കിലും രോഗിയുടെ അത്തരം മാനസികാവസ്ഥയെ രൂപപെടുത്തിയെടുക്കുന്നതിൽ ഡോക്ടർമാർ വഹിക്കുന്ന പങ്ക് ചെറുതല്ല. ഡോക്ടറെ കണ്ട് മടങ്ങുമ്പോഴേക്കും മരുന്ന് കഴിക്കുന്നതിനും മുൻപേ തന്നെ ഇപ്പൊ നല്ല ആശ്വാസം തോനുന്നുന്നു എന്നപോലെയുള്ള അനുഭവം നമ്മളിലാരെങ്കിലുമൊക്കെ ഒരു തവണയെങ്കിലും അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമെന്നു തീർച്ചയാണ്.

വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് വൈദ്യപർവ്വം എന്ന പേരിൽ പരമ്പരയായി വന്ന ലേഖനങ്ങളുടെ സമാഹാരമാണ് ഡോക്ടർ ദൈവമല്ല എന്ന പുസ്തകമായി ഡോക്ടർ ഖദീജ മുംതാസിന്റേതായി പുറത്തു വന്നിട്ടുള്ളത്. ഒരു പക്ഷെ കോഴിക്കോട്ടുള്ളവർക്കൊക്കെ സുപരിചിതയായിയിരിക്കും ഡോക്ടർ. പലതവണ അവർ ലിറ്ററേച്ചർ ഫെസ്റ്റിവലുകളിലും മറ്റുമുള്ള സാഹിത്യചർച്ചകളിലും വന്നു സംസാരിക്കാറുണ്ട്.

ഡോക്ടർ രോഗീ ബന്ധത്തിന്റെ ജൈവികതയുടെ ആവിഷ്കാരമാണ്‌ പുസ്തകത്തിലെ പതിനഞ്ചു ലേഖനങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത്. ഡോക്ടർമാർ അനുഭവങ്ങൾ പറയുന്ന ഇത്തരം പുസ്തകങ്ങൾക്ക് നിരവധി മുൻ മാതൃകകൾ നമുക്ക് മുന്നിലുണ്ട്. ഡോക്ടർ പി വി ഗംഗാധരന്റെ പുസ്തകങ്ങളും, അദ്ദേഹത്തിൻേതായി മാതൃഭൂമി വാരാന്ത്യ പതിപ്പുകളിൽ വന്ന നിർവധി ലേഖനങ്ങളും ശ്രദ്ധേയമായിരുന്നുവല്ലോ. നടൻ ഇന്നസെന്റും അത്തരം നിരവധി സംഭവങ്ങൾ പലയിടങ്ങളിലായി പങ്കുവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഡോക്ടർമാർക്ക് രോഗവിവരങ്ങൾ മാത്രമല്ല, രോഗികളുടെ ജീവിതകഥയും കേൾക്കാനുള്ള യോഗമുണ്ട്. രോഗപീഡയിൽ വലയുന്ന രോഗികൾ തങ്ങളുടെ ദൈനതയുടെ,കഷ്ടപ്പാടിന്റെ ഉരുക്കഴിച്ചിടുന്നത് തങ്ങൾ ദൈവത്തെ പോലെ കാണുന്ന ഡോക്ടർ മാരുടെ മുന്നിലാണ്. ദൈവം കഴിഞ്ഞാൽ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു വിഭാഗമായതുകൊണ്ടാകാം ഡോക്ടർമാരുടെ മുന്നിൽ രോഗികൾ അവരുടെ തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ കുറിച്ച് മനസ്സ് തുറക്കുന്നത്. എന്നാൽ ചിലയിടങ്ങളിൽ ,പ്രത്യക സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഒന്നും ചെയ്യാനാവാതെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയിൽ ഇരിക്കേണ്ടി വരുന്ന വെറും മനുഷ്യജീവി മാത്രമാണ് തങ്ങളെന്നും പറയുകയാണ് ഡോക്ടർ ഖദീജ മുംതാസ്. അത്തരത്തിലുള്ള നിരവധി അനുഭവങ്ങളാണ് ഈ പുസ്തകത്തിലൂടെ നമുക്കു മുന്നിലെത്തുന്നത്. അതിലാകട്ടെ കൂടുതലും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് സ്ത്രീകളും.

സ്വന്തം മകൾക്കു അവളുടെ അച്ഛനിലുണ്ടായ കുഞ്ഞിനെ അവളുടെ ‘അമ്മ ആരായിട്ടു വളർത്തും ?ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു ചോദ്യത്തെ ഡോക്ടർ എങ്ങനെയായിരിക്കും പ്രതികരിച്ചിട്ടുണ്ടാകുക?. സ്വതം നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ നിലവിളികൾ, അവരുടെ വിവിധ ഭാവങ്ങൾ, അവർ നേരിടേണ്ടി വരുന്ന കഠിന പരീക്ഷണങ്ങൾ ഇതുപോലുള്ള നിരവധി സംഭവങ്ങളാണ് ഡോക്ടർ ഈ പുസ്തകത്തിൽ വരച്ചിട്ടിരിക്കുന്നത്.പരസ്പരപൂരകങ്ങളായി വർത്തിക്കേണ്ടതിനു പകരം ശാരീരികമായ മുൻ‌തൂക്കം മുതലെടുത്തു ചപലനും സ്വാർത്ഥനുമായ പുരുഷൻ, മാനസികമായി പക്വമതിയായ സ്ത്രീയെ ഭരിക്കുന്നതിലെ അസന്തുലിത്വമാണ് ഇവിടുത്തെ അസ്വസ്ഥതകൾക്കും ,അസമാധാനത്തിനുമുള്ള ഹേതു എന്ന് താൻ കേട്ട അനുഭവ കഥകളെ ആധാരമാക്കികൊണ്ട് ഡോക്ടർ പറയുന്നു.