“വരാൻ പോകുന്ന കാലങ്ങളിൽ കഥാകാരൻ ചരിത്രത്തിൽ ഖനനം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങും. കാരണം ഭാവന ചരിത്രത്തിൽ പ്രവേശിക്കാനുള്ള സാധ്യത ഇപ്പോൾ ഏറുകയാണ്. എല്ലാവിധ ഔദ്യോഗിക ചരിത്രത്തിലുമുള്ള അവിശ്വാസം ചരിത്രത്തെ ഭ്രമാത്മക ഭാവനയിലൂടെ ഖണ്ഡിക്കാൻ കഥാകാരനെ പ്രേരിപ്പിക്കും.ഇതിഹാസ സ്വഭാവമുള്ള സംഭവങ്ങൾ ചരിത്രത്തിൽ നിന്നു തിരോഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ കഥാകാരൻ ചരിത്രത്തെ അതിന്റെ ശവക്കുഴിയിൽ നിന്നും പുറത്തെടുത്ത് പ്രകോപനപരമായ വീക്ഷണത്തിലൂടെ പുനരാഖ്യാനം ചെയ്യും. കഥാകാരൻ അയാൾ ജിവിക്കുന്ന വർത്തമാന കാലത്തിനു വേണ്ടി പഴയ ചരിത്രം പറഞ്ഞുതുടങ്ങുകയാണ്.ചരിത്രം കഥയുടെ ആഖ്യാനത്തിൽ ഒരു മാന്ത്രിക ചെപ്പായി മാറുന്ന അനുഭവമുണ്ടാകും. സാമ്പ്രദായിക ചരിത്ര നിർമ്മാണത്തോടുള്ള ഭാവനയുടെ ക്രോധമാണത്.”
കഥയുടെ ഭാവിയിൽ ഖനനം ചെയ്യുമ്പോൾ എന്ന ലേഖനത്തിൽ കെ പി അപ്പൻ പറഞ്ഞതാണിത്.
പ്രവചന സ്വഭാവുമുള്ള ഈ നിരീക്ഷണത്തെ ഊട്ടിയുറപ്പിക്കുകയാണ് എസ് ഹരീഷ് തന്റെ രണ്ടാമത്തെ നോവലായ ആഗസ്റ്റ് 17ലൂടെ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.

ആധുനികാനന്തര കാലഘട്ടത്തിന്റെ സവിശേഷതകൾ തന്റെ രചനകളിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കാൻ തക്കവണ്ണം ആഖ്യാനശൈലി കൈമുതലായുള്ള എഴുത്തുകാരനാണ് എസ് ഹരീഷ്. 2003 ലാണ് ഹരീഷിന്റെ രസവിദ്യയുടെ ചരിത്രം എന്ന കഥ പുറത്തുവരുന്നത്. ഈ കഥയ്ക്ക് പിന്നീട് തോമസ് മുണ്ടശ്ശേരി കഥാ പുരസ്‌കാരം ലഭിക്കുകയുണ്ടായി. 13 സെപ്റ്റംബർ 2013 ലെ സമകാലിക മലയാളം ഓണപ്പതിപ്പിൽ ഈ കഥ പുന:പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. ലോകസഞ്ചാരിയായിരുന്ന ഡച്ചുകാരൻ ഹ്യു സ്റ്റാർട്ടിന്റെ യാത്രക്കുറിപ്പുകളുടെ രൂപത്തിലായിരുന്നു രസവിദ്യയുടെ ചരിത്രം എന്ന കഥ അവതരിക്കപ്പെട്ടത്.

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ രണ്ടാം പകുതിയിൽ മലബാർ തീരത്തിന്റെ തെക്കേ അറ്റത്തുള്ള തിരുവിതാംകൂറിൽ നാരായണഗുരുവിന്റെയും,ചട്ടമ്പിസ്വാമിയുടെയും ഗുരുവായ അയ്യാവ് സ്വാമി എന്നയാൾ വിലകുറഞ്ഞ ലോഹങ്ങളെ സ്വർണമാക്കുന്ന രാസവിദ്യ അഥവാ ആൽക്കെമിയുടെ പിന്നിലുള്ള രഹസ്യങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നതിനു വേണ്ടി ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയിൽ നിന്നെത്തിയ ഒരു ചാരന്റെ ആഖ്യാനരൂപത്തിലാണ് ഈ കഥ പറയുന്നത്. ആഗസ്റ്റ് 17 എന്ന നോവലിന്റെ ആഖ്യാനവും ഒരു ചാരന്റേതുതന്നെയാണ്. കഥ നടക്കുന്നതും തിരുവിതാംകൂറിൽ തന്നെ എന്നുള്ളത് മറ്റൊരു യാദൃച്ഛികതയും.

ഒരുപക്ഷേ ബ്രിട്ടീഷ്കാർ ഇന്ത്യ വിട്ടു പോയിരുന്നില്ലെങ്കിൽ എന്തു സംഭവിക്കുമായിരുന്നു? സുഭാഷ് ചന്ദ്രബോസ് ഹിറ്റ്ലറുമായി ചേർന്നാണ് ബ്രിട്ടീഷ്കാരെ ഇവിടെ നിന്നും തുരത്തിയിരുന്നതെങ്കിൽ ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പരിണാമം എപ്രകാരമായിരുന്നിരിക്കണം ? രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധത്തിൽ ജർമനിയായിരുന്നു വിജയിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്തൊക്കെ പിന്നീട് സംഭവിച്ചിരിക്കാം? മേൽപറഞ്ഞ സംഭവങ്ങളെ ഓരോന്നിനെയും വ്യത്യസ്തമായി തന്നെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ തക്ക വണ്ണം നിരവധി സംഭവങ്ങൾ ഭാവനയിൽ കാണുന്നത് കൗതുകകരമായ ഒരു സംഗതിയാണ്. ചരിത്രത്തിൽ ഈ ‘എങ്കിലു’കൾക്ക് പ്രത്യേകിച്ചൊരു പ്രസക്തിയുമില്ല. എന്നാൽ സാഹിത്യ രംഗത്ത് ഉണ്ടുതാനും. ചരിത്രത്തിലെ ഇത്തരത്തിലുള്ള എങ്കിലുകളെ പരമാവധി ഉപയോഗപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് തിരുവിതാംകൂർ ചരിത്രവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടുള്ള ഒരു പ്രമേയമാണ് ഹരീഷിന്റെ ആഗസ്റ്റ് 17 എന്ന നോവലിലുള്ളത്. ഒരുപക്ഷേ ഇന്ത്യ സ്വതന്ത്രമായപ്പോൾ തിരുവിതാംകൂർ ഒരു സ്വതന്ത്ര രാജ്യമായി നിലകൊണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സാമൂഹ്യ സാമ്പത്തിക ഭാവി എങ്ങനെ ആയിരിന്നിരിക്കണം എന്നൊരു ആശയമാണ് നോവലിൽ പറഞ്ഞു വെയ്ക്കുന്നത്.

ചരിതത്തെ ആധാരമാക്കി സാഹിത്യ രചനകൾ നടത്തുമ്പോൾ ചരിത്രത്തോടു എത്രത്തോളം നീതി പുലർത്തണം എന്നുള്ള ചോദ്യങ്ങളെ പാടെ റദ്ദു ചെയ്തുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ശ്രമമാണ് എഴുത്തുകാരന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നുമുണ്ടായിട്ടുള്ളത്. രാഷ്ട്രീയ നോവലോ ചരിത്രനോവലോ എഴുതുമ്പോൾ ചരിത്രത്തോടു നീതിപുലർത്തേണ്ട ആവശ്യമില്ല എന്നിരിക്കലും പുസ്തകത്തെ പുസ്തകമായി കാണാൻ സാധിക്കാത്തവർക്ക് വേണ്ടിയാകണം അത്തരമൊരു മുന്നറിയിപ്പ് തുടക്കത്തിലേ എഴുത്തുകാരൻ തന്നിട്ടുണ്ട്.

ചരിത്രത്തിൽ ഭവനയെയും ഭാവനയിൽ ചരിത്രത്തെയും ഇഴചേർത്തുള്ള ഒരു ആഖ്യാന ശ്രമമാണ് നോവലിൽ കാണാനുക. പക്ഷേ കൃത്യമായി രാഷ്ടീയവും ദേശീയതയും അതിനു പിന്നിലെ പൊള്ളത്തരങ്ങളെയും രേഖപ്പെടുത്താൻ എഴുത്തുകാരൻ മറന്നിട്ടില്ല .തന്റെ മുൻ നോവലായ മീശയിൽ വിവാദമുണ്ടാക്കിയ തരത്തിലുള്ള സമാനമായ ഒരു പരാമർശവും ഈ നോവലിലുമുണ്ട്.തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണിത്.

സാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ഭാസിയെന്നും അവറാച്ചനെന്നുമൊക്കെയുള്ള പേരുകളിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ചാര കഥാപാത്രത്തിലൂടെയാണ് കഥ പറച്ചിൽ നടത്തിയുട്ടുള്ളത്. മഹാരാജാവിനെ വധിക്കാൻ ശ്രമിച്ച കേസിലെ പ്രതികളാണ് മുഹമ്മദ് ബഷീറും,കുമ്പളത്ത് ശങ്കുപിള്ളയും,പൊന്നറ ശ്രീധരനുമൊക്കെ. ചരിത്രത്തിൽ ഇവരുടെയൊക്കെ ശരിക്കുമുള്ള സ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നും പിടിച്ചിറക്കി മറ്റൊരിടത്ത് പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്കുകയാണ് ഹരീഷ്.

ഇവിടെ സർ സി പിയെ അല്ല വധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നത്, മഹാരാജാവിനെയാണ്. അച്ചുതാനന്ദനും, നമ്പൂതിരിപ്പാടുമെല്ലാം വിപ്ലവത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലേ കൊല്ലപ്പെട്ടു. തിരുവിതാംകൂർ ഭരണം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി പിടിച്ചെടുത്തു. പൂജപ്പുരയുടെ പുതിയ പേര് ഗോർക്കി സ്ക്വയർ എന്നായി. തിരുവിതാംകൂർ ഇപ്പോൾ പീപ്പിൾസ് റിപ്പബ്ലിക്ക് ഓഫ് തിരുവിതാംകൂറാണ്. അപ്പോൾ മുഖ്യമന്ത്രിയോ? കേരള ചരിത്രത്തിലെ മറ്റൊരു പ്രഗൽഭനാണ് ആ വ്യക്തി .

കഥയുടെ ഗതിയെ പലപ്പോഴും മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നത് ഒറ്റബുദ്ധിക്കാരനെന്നു എല്ലാവരും പറയുന്ന പാവപ്പെട്ടവരുടെ വേശ്യയും, പ്രേമലേഖനവുമൊക്കെ എഴുതിയെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന ബഷീർ തന്നെയാണ്.ഇത്തരത്തിൽ ചരിത്രത്തെ ബന്ധിപ്പിച്ച് നിർത്തിയ ചങ്ങലക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചതുപോലെ ചരിത്ര സംഭവങ്ങളെ കീഴ്മേൽ മറിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു അപനിർമ്മിതിയാണ് നോവലിലുള്ളത്. ലോകത്തിൽ രഹസ്യങ്ങളും, രഹസ്യ വഴികളുമാണ് യഥാർത്ഥത്തിലുള്ളതെന്നും മനുഷ്യർ പരസ്യമാക്കുന്നതൊക്കെ മറ്റുള്ളവരെ കബളിപ്പിക്കാനുള്ളതാണെന്നും നോവലിലെ ഒരു കഥാപാത്രം പറയുന്നുണ്ട്. അതുപോലെ നമുക്കുമുന്നിലുള്ള ചരിത്രവും കബളിപ്പിക്കാനായി എഴുതി വച്ചതാണെന്നും, യഥാർഥ ചരിത്രം ഇതൊന്നുമല്ല എന്നും നോവൽ പറഞ്ഞുവെയ്ക്കുന്നു .

യഥാർഥ ചരിത്രത്തെ വെറും ഫിക്ഷനായി കാണുന്ന, ആരാണ് എഴുതിയതെന്ന് പോലുമറിയാത്ത ഒരു തിരുവിതാംകൂർ ചരിത്രം നോവലിന്റെ അവസാന ഭാഗത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുണ്ട്. ചരിത്ര പുനരനിർമ്മിതിയുടെ ഇടങ്ങളിൽ ഈ ചരിത്രത്തിന് എന്തു പ്രധാന്യമാണുള്ളതെന്ന് ചോദ്യം ബാക്കി നിൽക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.

ഈ നോവലിനെ ഒരു പ്രത്യേക ചട്ടക്കൂടിൽ നിന്നുകൊണ്ടു വിശകലനം ചെയ്യാനെളുപ്പമല്ല. ചരിത്ര അപനിർമ്മിതി മാത്രമല്ല, വിപ്ലവം കൊണ്ട് വരുമെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന സമത്വത്തിന്റെ ആശയ ലോകസാധ്യതകളെ ക്കുറിച്ചും , സാമൂഹ്യ, രാഷ്ട്രീയ ,സാമ്പത്തിക ,ദേശീയത തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ നിന്നുകൊണ്ടുമൊക്കെ ഈ നോവലിനെ അപഗ്രഥിക്കാനാകും. കഥപറഞ്ഞുകൊണ്ട് ആളുകളെ യാഥാര്‍ഥ്യത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവരാനാകാതെ കഥകളിൽ തന്നെ കുരുക്കിയിടുന്ന നോവലിലെ ബഷീർ കഥാപാത്രത്തെ പോലെ എഴുത്തുകാരനും വായനക്കാരെ നോവലിലെ ചരിത്ര കഥകളിൽ കുരുക്കിയിടുന്നുണ്ട്. ഇനി അഥവാ ഒരു കഥയിൽ നിന്നും പുറത്തുകടന്നാൽ തന്നെയും അടുത്തകഥകൾ വരികയായി.അതിൽ വീഴണോ വേണ്ടയോ എന്നു തീരുമാനിക്കും മുന്പെ ചിലപ്പോൾ നമ്മളതിൽ വീണിട്ടുണ്ടാകും.

ഒരു ചരിത്ര നോവലിന്റെ എല്ലാ സവിശേഷ സ്വഭാവങ്ങളെയും നിഷേധിക്കുകയോ നിരോധിക്കുകയോ ചെയ്തുകൊണ്ടുള്ള സ്വതന്ത്രമായ ഒരു ആവിഷ്കാരമാണ് ആഗസ്റ്റ് 17 ലുള്ളത് എന്നു പറയാം.
ഡിസി ബുക്സ് ആണ് പുസ്തകം പുറത്തിറക്കിയിരിക്കുന്നത്. വില 399 രൂപ